Саклыйм җылы назларымны = Душа моя полна нежностью

Гомерләрен үтеп бара,

Җыеп бәгъренә мең яра,

Эш өчен яна-көя.

Балаларын күккә чөя,

Диләрәсен өзелеп сөя,

«Тәтием» дия-дия.

Ял дигәнне белми эшли:

Хәтта өенә китешли

Ала кәгазь, каләмен.

У?йттең РЅРё РґУ™, әйтмәдең РЅРё –

Соң ноктаны куймый торып,

Һич туктатмый гамәлен.

Мөхәррирлеккә – тәрҗемә,

Тәрҗемәгә гыйльми җөмлә

Ялганадыр берочтан.

Аның тәнкыйди сүзләре,

Чарланып бетеп үзләре,

Оста кисә кылычтан.

Хәләле һич тә сүндерми,

Салкын көлгә дә күмдерми

Йөрәгендәге утны.

Шуңа да ялкаулык тотмый,

Хәтта кырык эш куркытмый

Рәис абый Даутны.

Кайберәүләр көтсәләр дә,

Кайчакларда этсәләр дә,

Буйсынмый явыз котка.

Торсын дип бар да җаеннан,

Зур бәйрәме уңаеннан

Р?ТЈ РёР·РіРµ теләкләр бездән –

Наис белән икебездән –

Рәис абый Даутка!

В В В В 2003

Милләт моңын халкым онытмас!

Сары сагыш били күңелемне,

Сәйдәш көен, җырын ишетсәм –

Милләт рухы иңгән һәммәбезгә

Аның моңы сеңде бишектән.

Ул көйләрне гасыр дәвамында

Оркестр һәм баян гына түгел,

Күңел кыллары да уйнады.

Моңга сусау безнең йөрәкләрдә –

Милләт җаны аңа туймады.

Кызыл Байрак – җыр һәм моң чишмәсе,

Сәйдәш моңын шунда табасы.

Татар эзе яткан һәрбер җирдә

Салих Сәйдәш, Сара моңнарында

Үссен иде милләт баласы.

Каннарына яшьтән сеңеп калса,

Бу чишмәне алар корытмас.