Бекболат батыр

Патшаға жігіт бергенше,

Жақсы көрер қырылып,

Өз жерінде өлгенін.

Жолықты бізге көп қазақ,

Қайнаған оттай шоқ қазақ,

Ауыл сайын біз бардық,

Ықыласы жоқ қазақ.

Фольбаум тақсыр, жанарал,

Қазақ əскер бермейді,

Бұл сөзіме құлақ сал.

Қанға былғап қолдарын,

Беруге қимай ұлдарын,

Көзім көрді көп қазақ

Серт айтысып тұрғанын.

Мына сөзді есітіп,

Офицерлер бірікті.

«Жаман да болса қазақ көп,

Салса, салар бүлікті» –

Деп жиылып бас қосып,

Патшаға беріп телеграм,

Хабар күтіп тұрысты.

ЕЛДІҢ ҚАМДАНУЫ

Не болса да болды, – деп,

Құрбан қылдық жанды, – деп.

Азар болса өлерміз,

Не салғанын көрерміз,

Аянып мұнан қалғанмен,

Неше жүзге келерміз.

Аянатын не жан бар,

Көп күшіне сенеміз.

Көп түкірсе көл деген,

Алты миллион шырақпыз,

Солар сөнсе сөнерміз.

Егер солар сөнбесе,

Біз-дағы көпке ерерміз.

Атқа мінген азамат,

Ерікті соған береміз.

Айыр, тырна қолға алып,

Фольбаумға бар қарсы.

Соғысайық қозғалып,

Ақ сарбасты сойғызып,

Қымызға елді тойғызып,

Жұрт жиылды айғайлап,

Ырым қылып өзінше

Бір ағашқа ту байлап,

Көп қалайық көтерді,

Бекболатты бас сайлап.

Елге əскер шығуы

Жандаралдар, төрелер,

Бір жерге қосты бастарын,

Патшадан хабар алады:

«Атыңдар да, шабыңдар,

Қырғыз бенен қазақтың

Бұйрығына патшаның

Мойын сұнбай қашқанын.

Патшашылдар, офицер

Жалаңаштап қылышын,

Суырып қынынан алады.