Бекболат батыр

Құралсыз жатқан халыққа

Ат ойнатып, оқ атса,

Көңілдері толады.

Таң атқанша отырып,

Алматыда төрелер

План құрып қарады.

Ауылға отряд шығарып,

Қызығына қарады.

Сол уақытта ұрыстың

Басталар кезі дəл болды.

Біреудің біреу малына,

Р?Рµ болар РєТЇРЅ болды.

Патша əскері қазаққа

Күйе болар күн болды.

Айдағаны əскердің

Түйе болар күн болды.

Үсті-басы қазақтың

Қайраған өткір қылышқа

Шие болар күн болды.

Қой қозылар шуылдап,

Тебінгі, тоқым салпылдап,

Шал мен кемпір айтқаны

Жүйе болар күн болды.

Жайылмыс жар шақырып, мал сояды,

Жиылып соғысуға қол қояды.

«Басталық ырым қылып біз бір соғыс», –

Деп шулап қырғыз, қазақ ат қояды.

Ал сонда Жайылмыстың қуанғаны,

Бекболат ішіндегі ту алғаны.

Бұқара қалың халық соңына еріп,

Соғысқа ер азамат дайындалды.

Қару жоқ, қарап тұрып салмақ ойран,

Есте жоқ, қарусыздық шыққан ойдан.

Кісідей тойға барар қуанып жүр

Болар деп ойламайды дүние ойран.

Қолыма қалам алсам сөз келеді,

Құлағың естігенді көз көреді.

Арғынның үш-төрт үйі орта жолда,

Айыспай деген адам кез келеді.

Қайда бара жатырсың, батыр, – дейді, –

Жолдасың болса бері шақыр, – дейді.

Бекболаттың тіктірген туы қайда,

Жайылмыс елімісің ақыр, – дейді.

Бұл сөзге патша əскері ашуланды,

Сұрланып іштеріңе тартты қаны

Жоқтайтын Бекболатты сенбісің деп,

Жазықсыз жазалады Айыспайды.