Бекболат батыр

Офицер қылышпенен салып кетті,

Өткір қылыш шекесін жарып кетті,

Жығылып аттан құлап қалды өліп,

Жаны шықпай, есінен танып кетті.

Артынан шауып келді бір баласы,

Қан болған атасының үсті басы.

Бір солдат жетіп келіп қылыш шапты,

«Первый починға» деп, қылыштапты.

Екеуі екі күндей жатты-дағы,

Қараңғы көр ішінен орын тапты.

Үстіне Үшқоңырдың келді жетіп,

Дүрбімен алыс жерді жақын етіп.

«Жаудың сырын жау білмес» деген бар ғой,

Малышовтың тұрады есі кетіп.

Жайылмыстар ойлайды əр ақылды;

Мыңдар жылап, сол кезде біреу күлді.

Көп үшін мен құрбандық болармын деп,

Қорқыныш жүрегіне суық кірді.

Бекболат білдірмейді көпке сырын,

Қылыш, мылтық күші бар жаудың түрін,

«Жаным, тəнім кем емес Николайдан,

Жарақсыз, жабдықсызбыз, бер ақырын.

Жау келді жабдығы бар қасымызға,

Іс болар қиынырақ басымызға.

Көп жылқыны бұл жауға қарсы айдасақ,

Бір қайда болмас па екен осымыз да?»

Көпшілік мына сөзді мақұл көрді,

Айдасақ көп жылқыны ақыл деді.

Əр байдың жылқыларын айдап кел, – деп,

Өзінің жігіттерін шақырды енді.

Жігіттер жылқы айдауға іздеп кетті,

Сол кезде құралды əскер келіп жетті.

Барады неше жерден мылтық атып,

Қарусыз сорлы қазақ есі кетті.

Кім шығар қарулы қол күресіне,

Оқ тиді Əбіліштің биесіне.

Ту түсіп қолындағы кеткеннен соң,

Ұмтылды жолдасына мінгесуге.