Төкетай мен Мəнікер

Басылмай аттың қарқыны,

– Ассалаумағалайкүм,

Амансыз ба, Ақжелек,

Ел-жұртына нақ Желек,

Əдейі келдім аулыңа

Керегімді тап, Желек.

Іздеп келдім алыстап.

Астымдағы тұлпарым

Ұшқан құспен жарысқан.

Күнбатыста Ақжелек,

Сен бір жатқан арыстан.

Көпті көрген ділмəр деп,

Көргелі келдім, ағажан.

Ақжелек сонда бүйдеді:

– О, балам-ау, балам-ау,

Алыс жолдан келіпсің,

Мəнікер тұлпар мініпсің,

Бадана тон киіпсің,

Алмас қылыш іліпсің.

Келбетіңе қарасам,

Келісіп туған жнітсің

Бұл алаптан көрмеген.

Жол болсын,

қайдан жүріпсің?

Астыңа алтын салыпсың,

Атыңды суға малыпсың.

Ат-жөніңді айтшы енді,

Аршындап жүрген алыпсың.

Бұл өлкеден көрмеген,

Бұл ауылдың үстінен,

Бұлдырық ұшпас көлденең,

Бұл жаққа келдің қай елден?

Батыста ма ауылың,

Шығыста ма ауылың,

Оң жақта ма ауылың,

Сол жақта ма ауылың,

Келген бетің қай жерден?

Төкетайдың сөзі:

Əуелде шықтым елімнен,

Аспара, Мерке жерімнен

Тарбағатай, Тянь-Шань,

Алатау асқар белімнен.

Аралап келдім шығыстан,

Жетісу өзен, көлімнен.

Ер Қосай мен Манастай

Рұқсат алып ерімнен.

Қара құжыр,

РєУ©Рє РѕР№СЂР°Т›

Қазақ, қырғыз елімнен.

Алатау болад жеріміз,

Мұсылман болад еліміз.

Көкетай деген ханымыз,

Көпке бірдей шамымыз.

Күншығыста Көкжелек

Өзіңе аттас дəуіміз.

Ауылдан шықса Ақжолтай,

Көкжал, Барақ, Көбікті

Маңдайдағы барымыз.