Сал Сары

Əн кетті қанат қағып көкке бірден,

Ащы айқай, алапат күш, өктем үнмен.

Шыққандай қақыратып абақтының

Төбесін көмкерілген көк темірмен.

Биікте бір нүктеде тұрды қалқып,

Тамсантып, тұла бойды шымырлатып.

Сонан соң сыбырлатып, сыр ұрлатып.

Əн бітті, əнші тынды ойға батып,

Жантайды ағаш нарды ойбайлатып,

«Сабаздың дауысын-ай!» – деп сүйсінді,

Тұтқындар отырғандай той-тойлатып.

Бір сəтке қайғы-қасірет ұмытылды,

Көкейде Сарының тек үні тұрды.

Қамыққан қайран көңіл əркімдегі,

Серпіліп биігіне бір ұмтылды.

Қошамет көрсеткен жұрт дабырына

Күзетші жетіп келді тағы ұрына.

Бақырып, балағаттап, кəрін төкті,

Сарының тіл тигізіп сабырына.

Бармағын шайнап батыр сол шағында,

Сыпырып кекті тердің моншағын да.

Деп қалды: – Əттең, иттер, жолығар ма ең

Сонау бір, сонау жатқан Шөлшағылда! –

Сонан соң солдат сөзін елемеді;

Ойына өткен күндер келе берді;

Сағынды қыз Қосанды, Тарлан атты,

«Жас пері, əнші Сары» деген елді…

Еске алды қыз Қосанды бұл алыстан,

Бір сəтті сыр айтысқан, құлай құшқан:

Түн еді-ау көзге түртсе көрінбейтін,

Жалмардай ғұмырыңды ұрлай дұшпан.

Тұңғиық түннен батыр қорықпаған,

Қауіпті жолда қашан жорытпаған.

Жəне де бүгінгі түн өзгеше түн,

Өзгеше көңіліне толыпты арман.

Келеді жалғыз өзі Қосанына,

Жасырын жолықпақшы қосағына.