Гәкку

Осылай басылмаған көрік қалды,

Əн тыңдап жалын темір өліп қалды.

Балғасы – домбыраның сағасы боп,

Пернелер сал саусағын еміп қалды.

Ұмытқан əннен басқа өзге бəрін,

Бұл күнде кеудесінде өзге дарын.

Мың ирек əуенімен нақыштайды

Көкірек көңілдегі көзде барын.

Кеудесі гуілдейді көрік құсап,

Гүл атқан көктемдегі өрік құсап.

Бұлақтай шымырлайды əн маржаны,

Немесе еркелеген елік құсап.

Тағы да толғанады талай əнді,

Балқытқан сезімдерді алау əнді.

Шырқата шалқытады «Шалқыманы»,

Тағы да бастайды бір баяу əнді.

Баяу үн бара-бара дауыл болып,

Жауады нөсерлеген жауын болып.

Жарқылдап нақыштардың нажағайы,

Ұшады шабыт бұлты ауыр қонып.

Баяу үн бара-бара өрт болады,

Махаббат жалындаған дерт болады.

Көріктей гуілдеген əн болады,

Айқасқан ала құйын серт болады.

Созады «Маңмаңгерді», «Жанбаспасты»

Табады пернедегі жан баспасты.

Ұшады қияларға қияндатып,

Қонады шыңдардағы таңдап тасты.

Созады əн бөбегін «Мақпал қара»,

Сезімде сүзіледі ақтан қара.

Басқаға ұқсамайды бір əуені,

Ұшады жеке шырқап оқтан дара.

Осылай шығандайды дара шыңға,

Көкшенің кербез сұлу даласында.

Бейне бір гуілдейді көрік болып,

Əн шалқып ет пен тері арасында.

Сол үшін оны жауы көре алмаған,

Өнердің құдіретіне көне алмаған.

Бір кезде аңқау, сенгіш жас ұстаны

Əуелі бауыр, сонсын төре алдаған.