Амир Темур севган юрт

Uning holati yonidagi tengdoshida ham zavq uyg�otdi shekilli, panog�ini qo�liga oldi. Qo�shiq ham boshqacharoq jaranglay boshladi: «Eshon buvam kelsalar, o�ynamoqqa zavqim bor».

Kelin mingan ot oldida qulochini keng yozib o�ynab kelayotgan cholda 20 yoshli yigitning vajohati bor. Qizil durrani qiya o�ragan boboning yoshi 80 dan oshgan, u chapak chalib, laparga jo�r bo�lmoqda, dikonglab chunon raqs etmoqdaki, hali zamon yiqilib tushadi, deysiz – qayerda, yarim soatdan buyon shu hangoma.

Maydon shodon qiyqiriqqa to�lgan, xalq yoyilib bayram qilmoqda.

Ko�pincha katta-kichik sinovlar haqida gap ketganda, natija tilga olinadi-yu, ruhiy ustunlik qaysi tomonda bo�lganligiga e’tibor berilmaydi. Holbuki, jamoaning yalpi kayfiyati (jangovarlik yoki tushkunlik) ko�p narsani hal qiladi. Buyuk Temur qo�shinini doim yuqori kayfiyatda ushlab turgan bo�lsa ajab emas. Munkillab qolgan chol-kampirni irg�ishlatgan kuchning sehri bobomizga ma’lum bo�lgandir.

To�y qilayotgan maydonda ulug� janglardagi «urho-ur»ning bir epkini kezib yurgandek bo�ldi.

Mezbonlar bugun huzurlariga «Temur ekspeditsiyasi» tashrif buyurganini bilishardi. Tomosha boshlanmasdan oldin o�zaro muloqot bo�lib o�tdi. Har holda biz bu uchrashuvning samimiyligiga ishondik.

Muddaomiz – tarix kitoblarida qayd etilgan mashhur Xo�jailg�or qishlog�ida tunash, uning yulduzlariga termilish edi. Bizga rahnamolik qilgan («o�rab olgan» desam shakkoklik bo�lar) mutasaddilar «Mana shu yer – Xo�jailg�or» deb «Leninizm» kolxozi idorasi atrofini ko�rsatishdi.

Ishonqiramadik. «Odamlar yashaydigan uylar ko�rinmaydi. Hamma joyga Xo�jailg�orni ko�chirib kelaversa bo�ladimi?» «Bizda daraxtlar juda qalin, shu tufayli uylar ko�rinmaydi. Ishonaveringlar. Yaqinda mana shu ko�chani Amir Temur nomiga qo�ydik». Ko�ndik. Ko�chlarni tashladik.

Mo�ljallagan eng katta tadbirimiz – milliy odatlarimizdan kelib chiqib is chiqarmoqchi, bobomiz ruhlariga xudoyi o�tkazmoqchi edik.

Tadorikni boshlab yubordik. Mezbonlar bilan bir oz tortishib oldik – xarajat masalasida. Ular «tashvishlanmanglar» deyishdi, biz esa «xazinamiz bor, pul yiqqanmiz» deb turib oldik va, nihoyat, qo�y olishga 150 so�m (arzimagan) ulush qo�shadigan bo�ldik.

An’anaviy irim-rasmlarga amal qilib, qon chiqardik – qo�y so�ydik. Ma’rakaga odam ko�p keldi, ularni qo�lini chaydirib (suv quyib), sochiq tutib kutib oldik.