Парвоз ёки интуицияни кодлаш

«Мана менинг маҳсулотим, сиз уни сотинг, пулини ишлаб топганингизда берарсиз…» дейди ҳар қандай одам, Товарини олганингиздан кейин эса темир дафтарини кўрсатади. Бу худди ҳалиги поездда юрсангиз олдингизга бир неча хил журналми, овқатми қўйиб, «танлайверинг, мен кейин келаман» деб кетади.

Қизғанчиқ, зиқна одам бўлганида дарров пулини талаб қилган бўларди. Одамда шуни сотиб олиш ихтиёри туғилмайди. Лекин сизга нарсасини насияга ташлаб кетса, сизда ҳайрат, онг остида фикр кетади. Ҳеч ким йўқлигида секин ўзингизга келиб, ташлаб кетилган товарга қизиқиб қоласиз.

«Бунисини олсаммикан, унисини олсаммикан» дея қизиқиб, сотиб олиш истаги кучаяди. Аслида сизнинг дўстингиз, дугонангиз сиз билан «ўйин» қиляпти. Эсингизда бўлсин, товарни олиб ишлатиб бўлганингиздан кейин ҳисоб-китобни, яъни ҳалиги темир дафтарини пешонангизга шартта олиб келиб қўяди.

Керак бўлса ёпиштириб қўяди. «Тўла» дейди. Бу моддий дунёнинг қонуни! У айёрлик билан ўз молини сизга ўтказиб, энди тезда пулини талаб қиляпти. Бошида сизга ёрдам беришни мақсад қилиб олгандай кўриниб, энди бошингизни кўринмас сиртмоққа солаяпти. Бир куни сиртмоқнинг ипини секин тортади. Шунда қийин аҳволга тушиб қолган бўласиз. Чунки сиз аллақачон у берган маблағни ишлатиб юборгансиз. Шунинг учун бундай одамлар билан муомала қилганингизда берган ёрдамини тийин-тийинигача қайтариб берганингиз яхши.