Беларуская лiтаратура

Скарыны y паyночнай частцы Лондана y раёне Фiнчлi, дзе знаходзiцца так званая “беларуская вёска”, захоyваюцца два рарытэтныя слуцкiя паясы i фрагменты трэцяга, у якiм нават можна “пакратаць” рукамi залатую нiтку, што yткана y шырокую i ад таго цяжкую, але прыгожую, стракатую, узорыстую тканiну.

Працу над вядомымi yсяму свету слуцкiмi паясамi yславiy Максiм Багдановiч у сваiм цудоyным вершы “Слуцкiя ткачыхi”.

Новы стыль i кiрунак у мастацтве слова, лiтаратуры, як i y iншых мастацкiх формах – жывапiсе, музыцы, тэатры, сфармiраваyся y XVII – пачатку XIX ст.

i атрымаy назву “класiцызм”. Гэта было вяртанне да Антычнасцi як да iдэалу i yзору. Тэрмiн “класiцызм” паходзiць ад лацiнскага слова “classicus”, што азначае “yзорны”.

У мастацтве патрабавалася строгае захаванне гармонii формы i зместу. У архiтэктуры пераважалi геаметрычныя формы без якiх-небудзь аздабленняy, строгасць i яснасць планiроyкi. Жывапiсныя палотны адлюстроyвалi гiстарычныя сюжэты, расла цiкавасць да партрэтнага жанру.

Найбольшага росквiту дасягнула музычнае мастацтва, асаблiва y творчасцi прадстаyнiкоy так званай “венскай класiчнай школы” – Л. Бетховена, Ф. І. Гайдна, В. А. Моцарта.

На Беларусi вырасталi новыя палацы, гарады, паркi. Жылыя кварталы y гарадах набывалi класiчную стройнасць, мелi прамавугольную планiроyку. Будаyнiцтва yпершыню стала ажыццяyляцца па тыпавых праектах. Былi пабудаваны Гомельскi палацава-паркавы ансамбль, Гомельскi Петрапаyлаyскi сабор. Шырокую вядомасць набылi мануфактурныя вырабы слуцкiх i гродзенскiх майстроy: ткачых, чырванадрэyшчыкаy, шкловыдзiмальшчыкаy, разьбяроy па дрэве, дэкаратараy.

Стваралiся выдатныя габелены.

У лiтаратуры выразна праявiyся падзел на “высокiя” i “нiзкiя” жанры. “Высокiмi” жанрамi лiчылiся ода, трагедыя, эпапея, “нiзкiмi” – сатыра, камедыя, байка. Праблематыка i змест лiтаратурнага твора, iдэя, тэма, мараль, павучанне, думка, якая выражалася y творы i прымушала да развагi, набывалi асаблiвае значэнне.

Мастацкая лiтаратура станавiлася iдэалагiчнай сферай. За ёй трывала замацоyвалася права yплываць на свядомасць, фармiраваць грамадскую думку, выхоyваць i весцi за сабой, быць прыкладам для пераймання. Лiтаратура, як было прынята лiчыць, можа i павiнна даць узоры паводзiн чалавека, абудзiць асобу i паказаць шляхi да яе самаyдасканалення, духоyнага росту. Уплыy твораy мастацкай лiтаратуры на чалавека меy асаблiвае значэнне.

У 1635 г.