Беларуская лiтаратура

Яны паyставалi y творах у смешным, карыкатурным выглядзе. Менавiта драматургiя “нiзкiх” жанраy стала y далейшым вытокам новай беларускай лiтаратуры.

Школьны тэатр i адпаведна драматычныя жанры на Беларусi развiвалiся ва yлоннi розных рэлiгiйных канфесiй. Езуiцкiя школьныя тэатры iснавалi y Полацку, Пiнску, Гароднi, Вiцебску, Брэсце, Оршы i iншых гарадах i мястэчках Беларусi. У Полацку вучнi праваслаyнай брацкай школы пры Богаяyленскiм манастыры выконвалi дэкламацыi, напiсаныя спецыяльна для гэтай мэты Сiмяонам Полацкiм.

У Слуцку пратэстанты наладжвалi школьныя тэатральныя паказы.

Сюжэты школьных драм чэрпалiся з бiблейскiх крынiц, агiяграфiчнай i гiстарычнай лiтаратуры, антычнай мiфалогii. З развiццём асветнiцкiх iдэй школьная драматургiя набывала yсё больш свецкi характар, спектаклi рыхтавалiся пераважна на польскай мове. Паказальным у гэтым сэнсе быy школьны тэатр Забельскага дамiнiканскага калегiума (зараз в. Валынцы Верхнядзвiнскага раёна), якi дзейнiчаy у канцы XVIII ст. Менавiта там працавалi прафесарамi рыторыкi i паэзii К.

Марашэyскi, аyтар арыгiнальнага драматычнага твора “Камедыя”, i М. Цяцерскi, аyтар камедыi “Доктар па прымусу”. Вядома камедыя “Пышнагольскi” І. Юрэвiча.

П’есы для школьных тэатраy звычайна мелi 3–5 актаy, пiсалiся сiлабiчным вершам.

Тэатральная культура развiвалася i y магнацкiх рэзiдэнцыях. Драматычныя, оперныя i балетныя спектаклi ставiлiся y прыдворных тэатрах Радзiвiлаy у Нясвiжы i Слуцку, Агiнскiх – у Слонiме, Тызенгаyзаy – у Гароднi, Зорыча – у Шклове.

Акцёрамi магнацкiх тэатраy, музыкантамi былi, як правiла, прыгонныя, таленавiтыя самародкi з народа.

Высокi эстэтычны yзровень пастановак забяспечвала многае, у тым лiку тэхнiчныя магчымасцi сцэны. І сёння здзiyляе i yражвае апiсанне тэатра Агiнскiх у Слонiме. Глядзельная зала мела 2 тысячы месц. Пры неабходнасцi сцэна рассоyвалася i yтвараyся вадаём, дзе выканаyцы роляy плавалi на лодках. Дэкарацыi тэатральных пастановак былi максiмальна наблiжаны да натуральных карцiн прыроды.

Пры тэатральных трупах iснавалi музычныя капэлы з прыгонных музыкантаy, якiя выконвалi не толькi творы прыдворных i вядомых на той час замежных кампазiтараy, але i народныя песнi, беларускiя канты.

Развiццё новых жанраy i лiтаратурнай мовы, удасканаленне апошняй, заглыбленне аyтараy ва yнутраны свет чалавека – усё гэта надавала лiтаратуры новыя якасцi, больш дэмакратычнае гучанне.

Тэатр на Беларусi быy шматмоyны, як i yся культура таго часу.