Беларуская лiтаратура

Так званая жаночая паэзiя – гэта драматычная лiрыка чалавечых страт i пакут, болю, трывог, спадзяванняy i расчараванняy, разладу з рэчаiснасцю, лiрыка глыбокiх чалавечых адчуванняy, часам гэта лiрыка “плачу без слёз”, паэзiя спагады, спатолення душы, лiрыка пратэсту супраць марнатраyства жыцця, супраць бездухоyнасцi iснавання. Найчасцей – гэта паэзiя даверу, шчырасцi, любовi, ласкi, душэyнай цеплынi.

На Ваша “ты” сказаць Вам “ты” не смею,

I калi позiрк позiркам злаyлю,

Як птушанё, спалохана нямею.

Я не кахаю Вас. Я Вас люблю.

Святла, што падарылi, не растрачу,

I шчырых слоy нiколi не згублю.

…Нашто журба у цёплых зрэнках Вашых?..

Я не кахаю Вас. Я Вас люблю.

    (“Люблю”)

Так спавядаецца лiрычная гераiня паэзii Нiны Мацяш. У iншым вершы яна шчыра прызнаецца y незгасальнай любовi да Радзiмы, да Беларусi:

Кiм бы я была,

Чым бы я была

Без твайго крыла,

Мая Радзiма?

Вершы yражваюць ёмiстасцю радка, дакладнасцю псiхалагiзму, выверанасцю iнтанацый.

Талент Нiла Гiлевiча моцны сатырычным пафасам, гумарыстычнымi iнтанацыямi, i калi паэт “зачэрпвае” са сваёй душы, што называецца “з дна”, абурэнне з’явай, свой гнеy, узнiмаецца да iронii, сарказму i абрушвае yсё гэта на носьбiтаy зла, нараджаюцца цудоyныя радкi, у якiх сплаyлена лiрыка, публiцыстыка, сатыра, гумар. Усё гэта стварае глыбокi падтэкст, абагульненне.

Н. Гiлевiч у сваёй творчасцi арыентуецца на паэтыку беларускiх народных песень, на эмацыянальнасць i пачуццёвасць твораy (зборнiкi “А дзе ж тая крынiчанька?”, “Перазовы”, раман у вершах “Родныя дзецi”).

Блiзкi да народнай традыцыi y вершаскладаннi паэт Алег Лойка, хоць у яго творчасцi звяртае на сябе yвагу iнтэлектуальны пачатак, фiласофская заглыбленасць, большы напал моцных пачуццяy, павышаная эмацыянальная энергiя слова, драматызм i напружанасць радка:

Палюбiy я светлы свет,

А любiць – балюча…

    (“Вiшнi, вiшнi – белы цвет…”)

Гэта радкi высокай пробы сапраyднага паэта фiласофскага складу.

Такiм унутраным свячэннем напоyнены вершы са зборнiкаy “Каб не плакалi канi”, “Пачуццi”, “Лiнiя жыцця”, “Скрыжалi”. Аднак найперш А. Лойка паэт-лiрык, якi iмкнецца адгукацца на найтанчэйшыя зрухi чалавечай душы, спазнаваць сутнасць рэчаy i з’яy, iсцi да чалавека праз чалавечае, праз яго заклапочанасць справамi, думкамi, пачуццямi.