Беларуская лiтаратура

Звяртаючыся да каханай, якую ён сустрэy у маладыя гады i якая стала для яго спадарожнiцай на yсё жыццё, праз многiя гады паэт гаворыць:

Заyсёды трошкi таямнiцай

Была ты для мяне i ёсць:

Чагосьцi светлага крынiцай,

Перад якiм я – толькi госць.

    (“Заyсёды трошкi таямнiцай”)

А. Лойка yмее знайсцi y паэзii слова жывое, адзiнае, трапнае, напоyненае высокiм сэнсам. З поспехам паэт выступае y жанры верлiбра, перакладае на беларускую мову з iншых моy народаy свету (нямецкай, французскай). Трапяткое пачуццё паэта пастаянна прымушае пульсаваць думку, абуджае свядомасць.

З плеяды паэтаy, якiя прыйшлi y лiтаратуру y 60-х гадах ХХ ст., вылучаецца Рыгор Барадулiн – паэт грамадзянскага напалу, актыyны, наступальны, паэт шырокага творчага дыяпазону, якому аднолькава добра yдаюцца вершы многiх жанраy, якi yмее карыстацца шматлiкiмi паэтычнымi формамi. Вострая паэзiя Р. Барадулiна – па-грамадзянску мужная, смелая, дасканалая y мастацкiх адносiнах, у ёй бачна прага адкрываць паyнату жыцця, яго хараство i выключнасць (“Нагбом”, “Свята пчалы”).

Актыyна асвойваюць многiя тэмы сучаснасцi y беларускай паэзii В. Зуёнак, Г. Бураyкiн, У. Скарынкiн. У сваiх творчых пошуках паэты iдуць ад народнага светаyспрымання.

Слова маё! Я y цябе не прашу

Нi славы, нi yзнагароды.

Цiха i проста зайдзi y душу

I застанься там… назаyсёды… —

так пiсаy Г. Бураyкiн у вершы “Слова маё”, выяyляючы настроi i светаадчуванне многiх сваiх аднагодкаy.

Старэйшая плеяда паэтаy – адна з самых шматлiкiх i yнутрана цэласных у гiсторыi паэтычных “прызываy”:

A.

Вярцiнскi, Р. Барадулiн, П. Макаль, Н. Гiлевiч, С. Гаyрусёy, А. Лойка, У. Караткевiч, Я. Сiпакоy, Г. Бураyкiн, Ю. Свiрка, В. Зуёнак, А. Грачанiкаy i iнш. Усiх iх аб’ядноyвае тое, што яны прыйшлi y лiтаратуру y часы так званай хрушчоyскай адлiгi, гэта паэты трыццатых гадоy нараджэння, злучаныя агульнай памяццю перажытага.

“Высокае неба” паэтычнага iдэалу iмкнецца захаваць у фiласофска-iнтэлектуальнай паэзii А.

Вярцiнскi. Ён за кранае шматлiкiя аспекты чалавечага iснавання – сацыяльны, маральны, агульначалавечы (зборнiкi “Чалавечы знак”, “Час першых зорак”, “Ветрана”).

Са “злачынствам нематы” iмкнецца “ваяваць” з дапамогай паэзii П. Макаль, выяyляючы глыбiнны дотык да зямлi i неба, далучэнне да yсяго iснага, адвечнага. Аб сваiм пакаленнi паэт гаворыць наступнымi радкамi:

– Вы адкуль?

– Мы – ад куль.

Мы – з вайны.

Мы – званы.