Беларуская лiтаратура

Разанаy – паэт фiласофскага мыслення, аналiтычнага зроку, якi на любы стан рэчаy i ход падзей глядзiць глыбакадумна, з пэyнай доляй умоyнасцi, асацыятыyна, па-мастакоyску вобразна. Так робiць А. Разанаy нават тады, калi малюе беларускую прыроду. Як трава вырастае з зямлi, так натуральна без паэтычных аздоб i прыкрас вырастаюць вершы А. Разанава. “Лепет сэрца i шэпт фантазii” – вось што такое многiя радкi гэтага паэта. Паэзiя вырастае з хаосу, з цемры, з рытму сэрца, з гармонii, суладдзя. У А. Разанава многiя вершы менавiта такiя.

Паэзiя яго – гэта фотаздымак нябачнага y душы паэта, хвiлiна роздуму, трымценне душы, яшчэ не абуджанае пачуццё. Ледзь акрэсленае светаадчуванне, ледзь згаданае пачуццё пад пяром паэта набываюць паэтычную сiлу i моц.

За зборнiк “Вастрыё стралы” (1990) А. Разанаву прысуджана Дзяржаyная прэмiя БССР. Паэт пастаянна знаходзiцца y адкрыццi новага, нязведанага яшчэ свету, у жаданнi выказаць самае запаветнае, таямнiча-няyлоyнае, найтанчэйшыя зрухi чалавечай душы.

Адразу пасля выхаду y свет першых зборнiкаy вершаy звярнуy на сябе yвагу Леанiд Галубовiч.

Ён пазбягае гучных iнтанацый, яго вабiць найперш шчырасць, давер, рэчы простыя i вечныя, людзi з роднай яму зямлi. У зборнiку “Таемнасць агню” паэт кажа:

…Пакуль не скажа дзед якi

З развагай аналiтыка:

Хлеб трэба сеяць, мужыкi,

Без хлеба – дрэнь палiтыка.

    (“Палiтыка”)

Паэтам нялёгка y сённяшнiм неyсталяваным свеце, iх прыгнятаюць многiя праблемы часу, няпэyнасць, боль i трывога нашых дзён. Ажываюць даyнiшнiя вобразы паэзii маладых: Сонца, Дом, Мацi, Чалавек, Пагост… Л.

Галубовiч разумее, што

Ты – боль, паэзiя. Ты – бой.

Ты – праyды непрыступнай вежа.

Я – праведнiк i грэшнiк твой,

Пусцi мяне y сваё бязмежжа!..

    (“Ты – боль, паэзiя”)

Даyно, вiдаць з 20-х гадоy ХХ ст., не было y нашай паэзii падзелу паэтаy на “гарадскiх” i “вясковых”. Кумiрам вясковай моладзi y свой час з’яyляyся М. Чарот. “Паэтам прамысловага гораду” лiчыyся А. Александровiч (“Па беларускiм бруку”). Але вось з прыходам у паэзiю Адама Глобуса крытыка загаварыла пра yрбанiстычнае паэтычнае мысленне аyтара, якi yмее пiсаць маляyнiча, умее перадаваць мастакоyскi погляд на рэчы i з’явы:

…Хлапечае жыццё мiкрараёнаy

Заблыталася y бiтумнай смале.

Будзiльнiкам зялёным, электронным

Мiльгае вока часу на стале…

    (“Горад”)

У беларускую паэзiю прыйшло новае пакаленне паэтаy – дзяцей сучаснага горада.

У Анатоля Сыса y вершах вельмi yзмоцнены асабiсты погляд на жыццё.