Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

У бабы iх многа, – Лiзка запiхнула цукеркi назад у кiшэню i зноy пачала гортаць старонкi. – А ты y госцi любiш хадзiць?

– У госцi? – здзiyлена пераспрасiла Верка.

– Ну. У госцi.

– Не ведаю. Я пра гэта нiколi не думала.

– Якая ты смешная! Усе любяць хадзiць у госцi. Хочаш, я да цябе y госцi прыйду? Ты не хвалюйся. Я ведаю, як у госцi ходзяць. Канфеты y мяне есць, а кветак я знайду. Ты кветкi любiш?

– Люблю.

– Ну, yсе! – малая паклала часопiсы на месца, злезла са стула i накiравалася да выхаду.

– А часопiсы? Ты iх з сабой браць не будзеш?

– Некалi мне! – зусiм па даросламу адказала дзяyчына i знiкла за дзвярамi.

– Ну i дзiце! – Верка паклала часопiсы на месца. – Бедная Iванаyна! I як яна з ей спраyляецца? Даy бог на старасцi гадоy падарунак.

Верка села на месца i прынялася лiстаць новы каталог кветак, прыкiдваючы на якiя яшчэ цуды прыроды i айчыннай цi замежнай селекцыi яна адшкадуе грошай. Ейны позiрк зноy прыцягнулi цюльпаны. На гэты раз яны былi нейкага непаразумелага сiняга колеру.

– Няyжо такiя бываюць на самой справе? – падумала Верка i штосьцi екнула yнутры. Яна адклала каталог у бок, зачынiла бiблiятэку i бягом кiнулася дадому. Пачуцце яе не падманула. На месцы, дзе ранiцой квiтнелi дзiвосныя галандскiя цюльпаны зараз былi адны тычкi.

– А божачкi мой! – залямантавала Верка. – А што ж гэта такое робiцца? А каму гэта рукi дзяваць некуды?

Верка кiнулася да хаты. Адшукаyшы ключ, што хавала пад ганкам, адчынiл замок, куляй уляцела на кухню i абамлела.

На стале ляжалi цемна-чырвоныя, амаль чорныя з белымi пражылкамi i махровымi краямi цюльпаны. А побач з iмi дзве пакамячаныя шакаладныя цукеркi.

Суперцэмент

Пад вечар Пятроyна вазiлася з дравамi i лаяла Дразда.

– А каб табе пуста было! Казала ж – хай на вулiцы ляжаць. Дык не! Змокнуць, кажа! У хляyчук iх запер. Змокнуць не змоклi, а сапрэць – сапрэлi! Цэльную машыну дроy спаганiy. Куды iх цяпер? Не дровы – адно гнiлле!

Пятроyна шпарка выкiдвала дровы з хляyчука на вулiцу i паглядала на неба.

– А што гэта ты на ноч гледзячы з дравамi гуляеш? – на двары з’явiлася старая Дуся. Ледзь перастаyляючы ногi, яна дакуляла да ганку i цяжка апусцiлася на лавачку.

– А цябе чаго на ноч гледзячы носiць? – у тон старой запытала Пятроyна.

– Прайшi тыя гадочкi, – сумна прасiпела Дуся, – калi я насiлася. Зараз больш поyзаю.