Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

– Памiраць не збiраешся? – пажартавала Пятроyна.

– Ды дзе там! – адмахнулася старая. – Бог пра мяне забыyся, а чорт не бярэ. Вось i капчу неба.

– Ну-ну! – Пятроyна зноyку накiнулася на дровы.

– Я чаго прыйшла, – Дуся канцом хусткi абцерла твар. – Цi няма y цябе хоць крышачку цэменту? Упрасiла Валерку каб на могiлкi з’ездзiy. Бацькiн помнiк зусiм на бок завалiyся. Падмазаць трэба. Я y магазiн зайшла, а там толькi мяшкамi прадаюць. А навошта мне мяшок? Мне б трошачкi. Цi есць?

Пятроyна выпрамiлася.

– Дзесьцi быy.

Дрозд ганак заyчора падмазваy. Мо i застаyся.

– Мне трошачку. Помнiк падмазаць, – Дуся дастала з кiшэнi цалафанавы пакет.

– Зараз пагляджу, – Пятроyна адчынiла сарайчык. Дуся зпаyзла з лаyкi i патупала следам.

– Мне поyмяшочка, – гундзела старая. – Валерка заyтра y тым баку будзе, дык абяцаy падмазаць. Помнiк зусiм набок завалiyся. А y магазiне толькi мяшкамi прадаюць. А навошта мне мяшок?

– Чорт яго бяры, гэтага Дразда! – мацюкалася Пятроyна, поyзаючы сярод розных мяхоy, скрынь, каробак i рознага хламу, якi ейны мужык натаскаy з уселякiх сметнiкаy.

 – Колькi раз казала – выкiнi ламачча вон! Ды дзе там! Усе патрэбна! Усе y справу пойдзе! Кожную жалязяку дамой цягне.

– Гаспадарлiвы, – заyважыла Дуся. – А мой – усе з хаты прэ. Заyчора чугунок дзiравы знес. А я y iм часнок захоyвала.

– Здаецца знайшла! – Пятроyна расчынiла нейкi мех. – Пэyна гэта. Давай свой пакет.

– Мне поyторбачкi. Многа не трэба.

– Ды мне што? Шкада? – Пятроyна нейкай банкай насыпала шэры парашок у пакет.

 – Нейкi ен дзiyны! Цэмент звычайна цемны, а гэты занадта светлы.

– Мо так i трэба, – Дуся сачыла, каб Пятроyна насыпала паболей.

– А хто яго ведае? – Пятроyна моршчылася ад шызага пылу. – Мо зараз такi цэмент выпускаюць.

– Мо i выпускаюць, – пагадзiлася старая. – Я сама чула, што есць нейкi суперцэмент – нават замест клею можна выкарыстаць.

– Дык гэта i есць клей! – усмiхнулася Пятроyна. – Суперцэмент называецца. Я такi купляла. Толькi yсе хлусня. Акрамя паперы ен нiчога не клеiць.

Я тапкi хацела падклеiць – ды дзе там! Развалiлiся на другi дзень.

– Хопiць, родненькая, – Дуся прытармазiла кабецiну. – Разыйшлася. Амаль поyны насыпала. I не данясу.

– Ну высыпаць назад не буду, – Пятроyна закруцiла мех, адкiнула банку i накiравалася на вулiцу.

Дуся патупала следам. Пятроyна паставiла мяшэчак на зямлю i прысела на лаyку. Дуся прымайстрылася побач.

– Дзякуй табе. А то у магазiне кажуць – бяры, бабка мяшок.