Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

А навошта мне мяшок? Мне трошачкi трэба – помнiк падмазаць. Валерка заyтра y тым баку будзе – справiць. Я б i сама падмазала, ды не дайду. Дзюжа далека. Я y той бок толькi з музыкай паеду ды з вянкамi.

– Кiнь! – махнула рукой Пятроyна. – Ты яшчэ yсiх нас перажывеш.

Дуся толькi пакiвала галавой.

– Ладна, родненькая, – старая палезла y кiшэнь. – Дзякуй. А гэта табе.

Дуся працягнула некалькi скамячаных паперак.

– Ты што? – абурылася Пятроyна. – Нутка схавай свае грошы! Гляньце на яе – багацейка знайшлася.

Схавай грошы, табе кажу, а то больш нiчога не дам.

– Ну дык… – соyгала носам старая. – Вазьмi хоць Дразду на пiва.

– Шыш яму, а не пiва! – Пятроyна yскачыла з лаyкi. – Ен машыну дроy згнаiy, а ты яго пiвам частаваць задумала! Схавай грошы! А то пакрыyджуся!

– Ну калi грошы не бярэш, – старая запiхнула паперкi назад у кiшэню, – тады я табе яек прынясу. Куры, слава богу, яшчэ нясуцца.

– Няyжо y цябе яшчэ i куры есць?

– Есць, – старая цяжка yздыхнула. – Тры курыцы i певень. Валерка кажа – давай на суп заб’ем.

Ды мне шкада. Як-нiяк, а гаспадарка. Гарод ужо не саджу. сiл Каровы даyно yжо няма. Вось толькi куры i засталiся.

– А я сваю жыyнасць даyно звяла, – Пятроyна махнула рукой на пусты хлеy. – Карысцi анiякай. У магазiне дзешавей купiць таго мяса цi малака, чым скацiну выгадаваць. Ды i даглядаць трэба. Сена касiць…

– Аблянелi, – Дуся падхапiла мяшочак i патупала да калiткi. – Толькi спаць ды гуляць. Хаця, мо яно так i спакайней. Спiну гнуць не трэба, ды рукi пэцкаць.

Ну, пайду я. Дзякуй за цэмент. А яйкi я табе заyтра з унучкамi перадам.

– Не выдумывай! – аднекiвалася Пятроyна. – Абыйдуся я i без яек. У магазiне куплю. Мо памагчы данесцi?

– Не. Я сама датупаю. Спяшыць мне некуды. Ды i свая ноша рук не цягне.

– Ну як хочаш.

Пятроyна праводзiла старую да калiткi. Пастаяла трошкi. Дачакалася, калi старая знiкне за паваротам.

– Не, не хачу да такiх год дажываць, – Пятроyна здрыганулася. – Яшчэ гадкоy дваццаць пажыць i хопiць на мой век.

Хаця тут не згадаеш.

Пятроyна паглядзела на неба i зноy кiнулася выкiдваць дровы з хляyчука на вулiцу.

Назаyтра з дровамi гуляy Дрозд. Ен зносiy iх назад у хляyчук i лаяy жонку:

– Казаy жа ей – не чапай! Сам спарадкую. Не – рукi дзяваць некуды! Трэба было дровы павыкiдываць! А калi б дождж пайшоу? Дзе iх сушыць? Ну заплеснелi трошкi. Ну i чаго лямант падымаць? У сараi i не такiя ляжаць. Рабiць мне больш нечага, як дровы з месца на месца перакiдваць.