Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

– Здарова, Дрозд, – ззаду пачуyся нечы голас. – Што гэта ты з дровамi гуляеш?

Дрозд выпрамiyся. Ля калiткi стаяy Валерка.

– А вось размяцца трошкi вырашыy. Надвор’е добрае. Дай, думаю, дровы пакiдаю туды-сюды.

– Ну-ну! – yсмiхнуyся Валерка. – Калi ахвота будзе – прыходзь да мяне. У мяне там два трактары не колатых. I разамнешся, i падсобiш.

– Яны у цябе yжо другi год няколатыя ляжаць.

– А па мне хоць i тры. Я сабе як паравое паставiy, дык дроy зусiм мала трэба. А ты не збiраешся сабе ставiць?

– Што ставiць? – не зразумеy Дрозд.

– Паравое. Калi надумеш, пазавi. Я табе мiгам зраблю.

– Ды мне i печка пакуль не мешае.

– Ну як хочаш! – Валерка накiраваyся прэч.

– Пачакай! – аклiкнуy яго Дрозд. – А ты чаго прыходзiy?

– Да так! Спытаць. Матка y цябе yчора цэмент брала. Дык нейкi ен дзiyны.

– Цэмент? – Пятро не разумеy, пра што iдзе гаворка. – Якi цэмент?

– Ды помнiк трэба было падмазаць. Ды вось, кажу, нейкi незразумелы цэмент. Светлы. Не застывае. Намучыyся.

Можа стары быy? Хаця i стары цэмент добра застывае. Дык вось я i рашыy запытаць, што гэта y цябе за трасца такая?

Дрозд непаразумела хлопаy вачыма, потым пагледзеy на сарай, на Валерку, зноy на сарай i зарагатаy.

– Чаго ты? – спалохаyся Валерка. – Крышу знясло?

– Ну бабы! Ну дуры! Гэта ж не цэмент быy!

– Як не цэмент? А што?

– Цэмент я заyчора yвесь на ганак зрасходваy. А гэта y мяшку даламiтка была. Ну, мая па дабраце душы тваей матке i насыпала.

– Тваю макаyку! – Валерка плюнуy.

 – А я як дурны паyдня чакаy, пакуль застыне.

– Ну i як? – Дрозд перастаy рагатаць.

– Што як? Трымаецца. Як i нада быць, – Валерка накiраваyся прэч.

– Ты калi трэба, – крыкнуy Дрозд уваслед, – прыходзь. Я табе яшчэ такога цэменту насыплю. А калi не паленешся – схадзi за ферму. Там яго цэльная гара.

Дрозд хiхiкнуy i зноy прыняyся зносiць дровы y хляyчук.

Цешча

Генка смяяyся:

– Калi i есць анекдоты пра цешчу, то яны yсе пра мяне. Каб я ведаy, што так атрымаецца, нiколi б не ажанiyся.

Колькi з цешчай разам жывем, два разы толькi i пагаварылi. Адзiн раз яна мяне аблаяла. Другi раз я яе. Вось i yся рамова. А пра што нам з ею размаyляць? У яе свае iнтарэсы, y мяне свае. А агульных нi воднага.

– А колькi ей гадоy? – запытаyся Васiль.

– А чорт яго ведае! – Генка пацiснуy плячамi. – Не то шэсцьдзесят тры, не то шэсцьдзесят чатыры.

– Добры зяць! – усмiхнуyся Сяргей. – Нават не помнiць, колькi цешчы гадоy.