Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

– Было б чым галаву дурнiць! – адмахнуyся Генка. – Мяне такая матэматыка не займае.

– Тут год з дваццаць яшчэ патрымаць давядзецца, – прадоyжыy Сергей. – У маей жонкi адна бабуля дажыла да дзевяноста шасцi, а другая – да дзевяноста васьмi.

– Гэта ты сваiм зяцям расскажаш, – надзьмуyся Генка, – каб ведалi, што iх чакае. Самае смешнае – жанiцьба, як у той рэкламе – бярэш адну рэч i бясплатна атрымлiваеш другую. Бярэш жонку, а yдабавак i цешчу yпрыдачу. А самае крыyднае, што y майго брацельнiка было две жонкi i нiводнай цешчы.

Трэццi раз недарэка надумаy ажанiцца – i зноy падфарцiла – зноy без цешчы. А тут на днях выпадак быy… Звонiць мне малая, раве y голас. Баба, кажа, забiлася. А я i не ведаю – цi то плакаць, цi то радавацца. Я рукi y ногi i дадому. А ей хоць бы хны! Лезла на шафу – з табурэткi грымнулася. Толькi руку пабiла. А шкада… Калi б галавой ляснулась, мо там бы зварухнулась нешта – паразумнела б хоць крышачку.

– Не любiш ты яе, – заyважыy Сяргей.

– Не люблю, – пагадзiyся Генка.

 – У нас гэта yзаемна.

– Ну, – Васiль пацягнуyся, – досыць пра цешчу. Давайце, лепш, вып’ем. Каб нас гэткая трасца мiнула.

– Давайце вып’ем, – падхапiлi прапанову Сяргей з Генкам.

Налiлi, чокнулiся, выпiлi, закусiлi.

Генка зноy пачаy распавядаць:

– У ва yсiх цешча, як цешча, а y мяне мегера. Што прыдумала! У буднi дзень спiць да абеду, а як выхадны – yзапрэцца нi свет, нi зара, i грымець пачынае. Два днi y тыднi, калi паспаць можна, ды дзе там! Паспiш! Як назло робiць!

– А пагаварыць з ей не спрабаваy?

– З ею пагаворыш! – успыхнуy Генка.

 – Яна ж адразу y слезы кiдаецца! Усе вакол вiнаватыя. Усе навакол гады i паразiты. Адна яна анел.

– Не, – Сяргей спачувальна yздыхнуy, – мая не такая.

– А у мяне цешчы i зусiм няма, – дадаy Васiль. – Памерла.

– А хочаш, я табе сваю на пракат дам? – прапанаваy Генка. – Ды яшчэ i прыплачу.

– Не, – Васiль пакруцiy галавой. – Твая цешча, ты з ею i ваюй.

– Ваюй! – нахмурыyся Генка. – Тут не вайна, а кругавая абарона.

Ранкам не ведаеш, з якой яна нагi yстала. Увечары не ведаеш, з якiм настроем спаць ляжа. І то ей не так, i гэта не гэтак.

– На тое яна i цешча, – усмiхнуyся Васiль.

– А ну яе! – Генка махнуy рукой. – Давайце лепш вып’ем!

– І то праyда, – пагадзiлiся Васiль i Сяргей. – Давайце вып’ем.

Налiлi, чокнулiся, выпiлi, закусiлi.

Генка зноy завеy размову:

– А з другога боку, i ад яе карысць нейкая есць. І дзецi дагледжаны, i сабака не патрэбен.