Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Мар’я выцiрала твар канцом хусткi, схiлялася долу i зноyку пачынала збiраць спелыя чарнiцы.

Сонца няспешна кацiлася па небу. Станавiлася горача. Посуд yжо поyны, але Мар’я не спяшалася. Яна любiла, каб назбiрана было з гарой. Пляменнiкi цярплiва чакалi пакуль цетка выпрамiцца, знiме хустку. Значыцца можна iсцi дадому. Потым чакалi пакуль дзеyкi дабяруць свой посуд. Мар’я, паставiyшы свае вядзерка на вiднае месца, бегала вакол i падсыпала yнучкам па жменьцы. Кастусь бухцеy:

– Самi хай збiраюць! Не малыя yжо!

Вось i y дзевак пацiху гарушкi выраслi.

– Дзякуй богу! Дзякуй лесу! – Мар’я падхапiла вядро з адборнымi, нiбы на малюнку, ягадамi i няспешна патупала па пыльнай дарозе y напрамку весцы. Пляменнiкi i малыя накiравалiся за ей следам.

Iшлi моyчкi. Нагаварылiся, пакуль збiралi ягады. Машка з Ангелiнай пабеглi наперад. Вольга iшла побач з цеткай, адмахiваючы ад камароy галiнкай. Кастусь цягнуyся апошнi, паабапал дарогi выглядваючы грыбы.

– Падзiвiцесь, – Мар’я спынiлася ля вялiзнай лужыны пасярод дарогi.

Абыйсцi лужыну можна было толькi з аднаго боку, дзе памiж ей i густым зараснiкам малiны сотняй ног была пратоптана вузенькая сцяжынка. Машка з Ангелiнай шпарка праскачылi мiма лужыны, быццам i не сцяжынка тут была, а шырокая дарога. Вольга таксама без уселякiх перашкод пераадолела перашкоду. А вось Мар’я замроiлася, не yтрымалася на нагах, падслiзгнулася i з’ехаyшы са сцяжынкi y лужыну, залямантавала:

– Ягады! Ягады ратуйце!

Кастусь кiнуyся да цеткi, лоyка падхапiy каштоyную ношу.

– Вось i памылася! – абуралася на сваю нязграбнасць цетка, вылезаючы з лужыны. – I лазню тапiць не трэба.

Машка з Ангелiнай цiха пасмейвалiся.

– Чаго рагочыце? – Мар’я абтрасла спаднiцу. – Дажывеце да маiх гадоy, мо не так летаць будзеце.

Пайшлi далей. Праз поyгадзiны yжо грукалi да Вусцiнавiча.

– Гэй! Есць хто дома? Ягады прымайце!

Вусцiнавiч павольна вылез са сваей схованкi.

– Ну чаго дзверы ламаеце? Пачакаць не можыце? Іш ты! Колькi вас тут! Усiм кагалам у лес вырашылi? Няйначай увесь лес вынеслi.

– А што? – Мар’я прысела на лавачку ля сарайчыка. – Чаго y хаце дарма сядзець, калi жывыя грошы y рукi лезуць.

– Вам паасобку лiчыць, – Вусцiнавiч адчынiy сваю гаспадарку, – альбо разам?

– Разам, – адказаy Кастусь.

Машка з Ангелiнай незадаволена засапелi.