Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

За ноч ягады могуць i сапсавацца. Хто iх потым прыме? Вусцiнавiч i гэтак вечна прычэпiцца – то ягады пабiтыя, то смецця шмат. Сам бы лерей y лес схадзiy, чым носам круцiць.

Цетка Мар’я, як i yсе вяскоyцы, бавiла час у лесе. Брала пяцiлiтровае вядзерка, насыпку i калi толькi завiднеецца, тупала y лес. Цяжкавата, зразумела, y ейныя гады, ды хоць рукi i галава пры справе. А тут яшчэ i пляменнiкi наведалiся – Кастусь з жонкай Вольгай i двумя дачкамi – Машкай i Ангелiнай. Як тут не пабалаваць сваякоy свежымi чарнiцамi.

Бадай у горадзе iх цяпер i няма. Толькi цетчыных прысмак пляменнiкi i yнучкi есцi не сталi. Як пачулi пра тое, што людзi на ягадах грошы зарабляюць, кiнулiся y лес. Ну i цетка з iмi.

Тупала следам, намагаючыся не адстаць ад моладзi, бухцела сабе пад нос:

– Ну i назвалi дзеyчыну! Ангелiна. Хiба iншых iмен не было? І не выгаварыш. І каму такое y галаву стукнула?

Кастусь толькi сумна уздыхаy. Агелiнай дачку назвала цешча. Гэта ей цюкнула абраць такое неблагагучнае iмя. Спрачалiся, крыyдзiлiся.

Але ж так i пакiнулi. Праyда, Ангелiнай дачку нi Кастусь, нi Вольга не звалi. Звярталiсь усе больш да яе проста – малая.

Мар’я, iдучы y лес заyседы брала з сабой кавалачак хлеба альбо пару цукерак.

– Лесавiчку, – жартавала яна. – Гасцiнцы. Хай дапаможа нам ягадак назбiраць.

Малыя толькi пасмейвалiся.

– Тут сам не паварушышся, – дзiвiyся цетчыным звычкам Кастусь, – нiхто не дапаможа. Нiякi лесавiк.

– Так то яно так, – пагаджалася старая. – Але ж хто яго ведае…

I, пакiнуyшы на пяньку прысмакi, Мар’я прыймалась за справу.

Пляменнiкi таксама намагалiсь не адстаць ад цеткi. Разбрыдалiсь па yсяму балоту. Шукалi мясцiны, дзе ягад паболей. Дзе яны буйнейшыя i спялейшыя. Гукалi адзiн аднаго, каб не згубiцца. I зноy кiдалiся y пошукi больш ураджайных лапiн.

Вольга yвесь час трывалася ля Мар’i. Баялася заблытацца y невядомым месце, ды i цетчыны рассказы ей былi значна цiкавейшыя, чым мужыкова мармытанне, цi стогны дачок, калi пойдзем дадому.

– А куды гэта Кастусь з малымi падзеyся? – Мар’я прадбачлiва азiралася па баках.

 – Не заблудзiлi б.

– Не заблудзяцца, – супакойвала цетку Вольга. – Не y першы раз у лесе.

– Не y першы, – пагаджалася старая. – Але можа так закруцiць, што i не зразумееш, як згубiшся. Вунь, на мiнулым тыднi, Івончык з жонкай у лесе заблудзiлi. Ажно y Сiрацiнках выйшлi. Кастусь! Ты дзе?

– Тута! – адгукалася рэхам па бару.

– Ідзi да нас! Тут ягад мора!

– Ды i тут поyна! – неслася y адказ.