Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Кiнулiся y другое месца – i там таксама абзбiрана.

– Людзi не спяць, – заклапочана пакачала галавой цетка. – Павыбралi yсе.

– Нiчога, – не трацiy надзеi Кастусь. – Наша нам застанецца.

Прайшлi крыху далей. Але i там ягад было не шмат.

– Дурны дзень! – войкала Мар’я. – Посуду набралi, а ягад няма. Вольга, што ты там поyзаеш? Пайшлi адсюль! Няма тут ягад!

– А мне хапае, – Вольга па адной кiдала ягады y вядро.

– І што гэта за iнтарэс па адной ягадзiне збiраць? – дзiвiлася цетка. – Я так не yмею.

– Гэй! – пачуyся неадкуль з боку кастусевы голас.

 – Ідзiце да мяне! Тут ягад процьма!

Накiравалiся y бок Кастуся. Той сядзеy амаль ля самой дарогi i жменямi шоргаy ягады y вядро.

– Анiчога сабе! – Мар’я yзрушана yзмахнула рукамi, yбачышы некранутыя кусцiкi чарнiц. – Вось дурнi! Усе y лес лезуць, куды падалей, а тут ля прыхаду iх вiдзьмо-нявiдзьмо.

Паправiyшы хустку, закiнуyшы вядро за спiну, цетка шпарка пачала ссыпаць у назбiрку буйныя, як на малюнку ягады. Вольга намагалася не адставаць ад яе.

Нават Машка з Ангелiнай, не гледзячы на недасып i на адсутнiчанне жадання хадзiць у лес, кiнулiся наперагонкi збiраць лясныя дары.

– Нiколi не збiрала чарнiцы жменямi, – пасмейвалася Вольга, перасыпаючы ягады з назбiркi y вядро.

– Толькi ела, – дадаy Кастусь.

Вольга хацела агрызнуцца y адказ, ды яе перабiла праходзячаяя мiма магазiншчыца Нiнка.

– А што гэта вы тут ля дарогi робiце? – здiyлена запытала Нiнка. – Хiба вам у лесе месца мала?

– Месца многа, – не адрываючыся ад справы, адказала Мар’я, – ягад мала.

– Ну гэта каму як! – усмiхнулася Нiнка. – Мне мае застанецца.

– А посуду набрала! – Мар’я выпрамiлася, каб крыху размяць здранцвеyшую спiну. – Няйначай начаваць сабралася?

– А колькi набяру, столькi i набяру, – адмахнулася Нiнка.

– А Пятро дзе твой? – пацiкавiлася Мар'я. – Чаго з сабой не yзяла?

– У Пятра другiя iнтарэсы, – сумна yздыхнула Нiнка. – Ен больш да пляшкi ахвочы, чым да ягад.

– Ну-ну, – Мар’я перасыпала ягады з назбiркi y вядро.

 – Ты там мiма Вусцiнавiча iшла, паперкi не бачыла?

– Не бачыла. Я y Людкi здаю, – Нiнка звярнула y лес i знiкла памiж сосен.

– Вось будзе, калi Вусцiнавiч не прымае, – заенькала Мар’я. – Куды я гэтыя ягады дзену? Калi толькi на налiyку паставiць. Ды i хто яе потым пiць будзе?

– Не прападуць, – Кастусь ссыпаy апошнюю жменю y вядро. – Ўсе! Можна i дадому iсцi. Машка, Малая! Дзе вы! Дадому пайшлi!

На бацькiн голас з’явiлiся дзеyкi.