Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

З поyнымi ведрамi, з чорнымi ад ягад тварамi.

– А нiчога сабе! – цетка не чакала, што yнучкi справяцца хутчэй за яе. – Гэта ж трэба —yсе панабралi yжо, толькi я адна засталася. Зусiм квалiфiкацыю страцiла.

Дапамаглi цетцы дабраць посуд. Нетаропка накiравалiся y веску.

На гэты раз Мар’я пералезла праз лужыну без прыгод.

Як i меркавалi, y Вусцiнавiча сення быy не прыемны дзень. Давялося камандыраваць дзевак да Людкi. Самой iсцi Мар’е не хацелася. Ногi гудзелi, ды i з Людкай былi нацягнутыя адносiны. Хай маладыя збегаюць.

– Ну што? – Кастусь выгадваy, колькi яны заробяць сення. – Заyтра пойдзем?

– Заyтра будзе заyтра, – адмахнулася Мар’я. – Ды i перадых трэба зрабiць. Ды i гарод зусiм зарос.

– Ну як? Колькi сення заробiлi? – Кастусь звярнуyся да вярнуyшыхся дачок i, пачуyшы адказ, заерзаy. – Вы як хочыце, а я заyтра зноy пайду. Такiя грошы я нават i за тыдзень на сваей працы не зароблю.

Мар’я, пачуyшы колькi атрымалi сення таксама не yтрымалася:

– Бог з iм, з гародам, калi шаленыя грошы самi y рукi цякуць.

Машка з Анегелiнай хацелi было паспрачацца, але прыкiнуyшы, што i iм перападзе значная частка, прымiрылiся.

I ранкам зноy пацягнулiся y лес.

Па дарозе iх абагнала нейкая кабецiна на веласiпедзе. Прывiталася.

– А ты што, – Мар’я звярнулася да жанчыны, – Васiльеyна, y адпачынку?

– Ды якi там адпачынак! – кабецiна саскачыла з веласiпеду i пакрочыла побач з цеткай. – Папрасiла Светку падмянiць на поyдня.

– У Iвончыка транспарт i зяць ляснiчы – месцы ведае, – заyважыла Мар’я. – Чаму ж не здаць на столькi. Ты б у яго распытала, куды ен ездiць?

– Скажа ен! Чакай! – жанчына скокнула на веласiпед i падалася наперад.

– А нам i y сваiм балоце ягад хопiць, – Кастусь вырашыy падбадрыць цетку. – Ну? Куды сення накiруемся? На старое месца, цi на новае?

– А дзе ягады, туды i мы, – адказала цетка, крыху пазайздросцiy таму, хто y лес не на сваiх дваiх ходзiць.

Ну i бог з iмi! Нам i так добра. Прагуляемся. Паветрам свежым падыхаем. На прыроду палюбуемся. Спiну пагнем. Рукi выпецкаем. I дадому вернемся. Стомленыя i задаволеныя, што не трэба нiкуды ехаць, палiць бензiн, трэсцiся y машыне. Тут i y сваiм балоце ягад хапае. Ходзiш па старых месцах, а такое yражанне, што y першы раз. Быццам тыя чарнiцы за ноч адрастаюць. Яшчэ бунейшыя, яшчэ прыгажэйшыя.

У гэты раз здавалi Вусцiнавiчу.