Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

А y астатнiх клумбы i кветнiкi больш паходзiлi на густыя зараснiкi пустазелля.

Адцвiлi кветкi, пачалася мода на святы. Не на тыя, што спрадвечна святкавалiся нашымi продкамi, а на новыя, перанятыя невядома дзе i невядома y каго. І кожны год нават самая маленькая весачка праводзiла Дзень першага снапа, Дзень першай баразны, Дзень першага снега, Дзень вескi… Забывалiся пра сапрэyшае сена, паедзеную жукамi бульбу, няполатыя градкi i iшлi святкаваць. Шчодра, шчыра. З песнямi, танцамi, выпiyкай, закускай. Рвалi глоткi, збiвалi далонi, шануючы yзнагароджаных жыхароy у самых розных намiнацыях – самы лепшы трактарыст, самы лепшы жывелавод, самы лепшы двор i так далей… І штогод намiнантаy станавiлася yсе болей i болей.

Потым… Ды чаго толькi не было потым. Перажылi yсе. І змены, i крызiсы, i грошы y мяшках насiлi, i чаргу за малаком з шасцi ранiцы займалi, i yселякiя там iнфляцыi, дэвальвацыi – словы, пра якiя нiколi i не чулi, а тут выпрабавалi на сваей шкуры.

Двацаць год прайшло… Памянялiся звычкi, устоi. Змянiлiся людзi. Сталi нейкiя абасобленыя, засмучоныя, азлобленыя. Усе кудысьцi спяшаюцца, бягуць, ляцяць. Штось прыдбаць, купiць, памяняць…

І некалi спынiцца, заплюшчыць вочы i надыхацца лiпава-палынным водарам.

Некалi заблукаць у някошанае поле i акунуцца з галавой у рамонкава-званочкавы квецень.

Некалi зайсцi да суседа i пабалакаць нi аб чым, пасмяяца над сваей недарэчнасцю, перамыць костачкi вясковаму кiраyнiцтву цi сваiм сваякам…

І некалi за гэтай мiтусней i бясконцымi праблемамi, ствараемымi самiмi ж, проста жыць.

Жыць, не гледзячы нi на якiя перамены i перабудовы.

Жыць, не спяшаючыся i не турбуючыся пра тое, што чакае заyтра.

Жыць, расцi, ажанiцца, нараджаць дзяцей i памiраць, калi надыдзе час.

Жыць па сваiх, правераных часам i продкамi, а не па прыдуманных кiмсьцi законах.

Жыць самiм i даваць жыцце iншым.

Эпапея з сабакам

Нарэшце Пятрова мара здзейснiлася. Мара yсяго ягонага недарэчнага жыцця. Пазбавiyшыся ад каровы i ад уселякiх з ею звязанных турбот, падкапiyшы год за дзесяць, а мо i за болей, прываблiвую сумму грошай, Пятро y згодзе з жонкай купiy машыну. І не якую там небудзь развалюху з рук, а новую, з магазiну, некалькi дзен назад прыгнаную з заводу. Пашанцавала, як кажуць. Ахвочых было шмат, але ж дасталася яна менавiта Пятру.