Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Канечне, тут не абыйшлося без таго, каб камусьцi не падмазаць, перад кiмсьцi не пакланiцца, кагосьцi не аблапошыць. Але ж гэта таго стоiла.

Блiскучая, непаразумоyнага пунсовага колеру машына стаяла цяпер у Пятровым двары i мазолiла вочы yсей весцы.

Пятро не спяшаyся абкатываць сваю пакупку. З ранку i да позняга вечара ен хадзiy кругамi вакол машыны з анучай, старанна i клапатлiва сцiраючы пыл з капоту. Нават сваей жонцы больш чым за пятнаццаць год сумеснага жыцця ен не аказваy столькi yвагi, як гэтаму даyно жаданаму набытку.

Нiнка нават пачала раyнаваць яго да гэтай, як яна выражалася, груды жалеза.

– Ну колькi можна? – абуралась яна. – Ну колькi можна вакол яе хадзiць? Не намiлаваyся яшчэ? Не нацалаваyся? Давай y хату! Вячэра стыне!

Пятро кiнуy улюблены позiрк на машыну i, не жадаючы спрачацца, накiраваyся у хату. Павячэраyшы, ен яшчэ раз глянуy праз вакно на сваю каханку i лег спаць. Нiнка, нагрымеyшыся на кухнi каструлямi, некалькi разоy збегаyшы на двор, у хуткiм часе падлезла пад мужыковы бок.

Не спалося. Варочалася з боку на бок, пытаючысь заснуць, але сон не йшоy. Ды яшчэ Пятро, як на зло, даваy храпака над самым вухам. Нiнка дарма тыкала яго y бок – Пятро працягваy храпець. Стамiyшыся змагацца с мужыковым храпам i бяссонiцай, Нiнка перавярнулася на спiну, закiнула рукi за галаву i стала разважаць:

– Трэба заyтра Пятроyне пра грошы напомнiць, а то кофту два месяцы назад узяла, а грошы да сяго часу не аддала. Потым трэба Вользе пазванiць, сказаць, каб яна больш не вазiла чаравiкi трыццаць шостага памеру.

У нас такiя нават дзецi не носяць. Павымахалi yсе! Толькi розуму не набралiся. Ды што малыя? Тут у дарослых з розумам праблемы. Вунь, як храпiць. А што яму? У яго галава нi аб чым не балiць. Устаy, пад’еy i пайшоy сабе па весцы шоргацца. Нiчога яму не трэба – толькi з машынай сваей гуляе.

Нiнка перавяла погляд на вакно. Там на двары, ззяючы y месяцовым святле свежай пунсовай фарбай, стаяла новенькае аyто.

– Але ж з машынай добра, – супакойвала яна сама сябе.

 – Не трэба нiкога прасiць. Нiкому кланяцца. Сеy, ды паехаy, куды захочаш. Хочаш у лес, хочаш – у горад. Праyда на бензiн прыходзiцца трацiцца, але што зробiш? Дарагiя рэчы патрабуюць затрат. Ды i куды зараз без транспарту?

Нiнка зноy зiрнула y вакно. Машына стаяла на месцы.

– Толькi клопату з ей. Ужо колькi Пятру кажу – зрабi гараж. Вунь колькi пра крадзяжы гавораць. Нават банкi y гораде грабяць. Сейфы yскрываюць. А тут што? Веска. І не yпiльнуеш.