Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

А потым шукай, дзе хочаш. Ды i хто шукаць будзе? Івончык на пенсii. А новы yчастковы – бясплатны дадатак да часопiса «Мурзiлка». Карысцi з яго анiякай.

Нiнка прыслухалася. На двары сонна гаyкаy Тузiк. Пятро прывалок сабаку ад сваяка y той жа дзень, калi купiлi машыну. Сабака быy ладны, пародзiсты. Пятру не раз прапанавалi прадаць сабаку. Грошы немалыя давалi. Той толькi аднекiваyся. Такi сабака i самаму патрэбны. Вялiкi, амаль з цяля, чорны, мардасты Тузiк нiкога, акрамя Пятра да сабе не падпускаy. Нават на Нiнку рычаy i пазiраy коса.

У такога не тое што машыну з пад носу, травiну ля дарогi не адарвеш. Толькi вось назвалi яго смешна – Тузiк. Для такой тварыны самае iмя было б Д’ябал, альбо Чорт.

Нiнка яшчэ раз прыслухалася. Тузiк зацiх.

– Заснуy пэyна, – падумала Нiнка i пазiхнула.

Пятро перавярнуyся на другi бок i перастаy храпець.

– Слава богу! – Нiнка падбiла падушку. – Заyтра нiкуды яго не пушчу. Нi на якую рыбу, нi y якiя грыбы. Хай гараж будуе. Хутка дажды пачнуцца, што з машынай станецца? Такiя ж грошы плочаны!

Нiнка яшчэ раз салодка пазiхнула i не заyважыла, як заснула.

Прачнулася яна ад лязгату y карыдоры i мацюкання Пятра.

– Тваю макаyку! – абураyся мужык. – Не, ты толькi паглядзi! Паразiты! Рукi, ногi iм паабрываць!

– Што здарылася? – Нiнка перапалохана yскачыла з ложку. – Нiяк машыну yкралi?

– Ды не! – Пятро кiнуyся камусьцi названiваць. – З машынай усе y парадку. Тузiка сперлi!

– Як гэта сперлi? – не зразумела Нiнка.

– А вось так! – Пятро нярвова круцiy тэлефонны дыск.

 – Далi яму напэyна нейкай трасцы, каб ен заснуy i сперлi. Паразiты!

– Мо сам адарваyся?

– Адарваyся! З такога ланцугу не адарвешся. Ды i ашэйнiк ля будкi валяецца. Сам жа ен не мог яго зняць.

– Не мог, – пагадзiлася Нiнка.

– Каб iм павылазiла yсiм! – не сцiхаy Пятро. – Такiя грошы – кату пад хвост.

– Якiя грошы? – здзiвiлася Нiнка.

– А ты думаеш сваяк мне дарма такога сабаку аддаy? Зараз табе! Ведаеш, колькi такiя шчанюкi y горадзе каштуюць?

Нiнка нiчога на гэта не адказала.

Галоyнае, што машына была y сахраннасц,. а Тузiк яе нiсколечкi не турбаваy.

– А каму гэта ты названiваеш? – пацiкавiлася Нiнка, прыймаючыся гатаваць снеданак.

– Новаму yчастковаму. Як яго там? Камарову.

– Найшоy каму званiць! – усмiхнулася Нiнка. – Ды i што ты яму скажаш? Што y цябе сабаку сперлi? На смех толькi сябе падымеш. Людзi прападаюць i нiкому справы няма. А тут сабака!

Пятро паразважаy хвiлiнку i паклаy трубку на месца.