Қадр кеча қатралари

Мен ундан жон олиб кўкарган дарахт,

Меваси – қалбимда етилган сўзлар…

Ҳикматлар баҳрида дур, марваридим,

Аждодларим – менга ифтихор, ғурур.

Шу мавжлардан томган нуқра умидим,

Шоира қизларим бахш этган сурур.

Ёғдулар қуёшдан парча олиб, уни юрагидан ўтказиб, халқига ҳовуч тўла нур таратгани учун ҳам сўнмасдир.

Зулфияхоним қуёшдан озиқланганлар, ёруғликка интилганлар, тарихда ёғду бўлиб ёрқин қолганларданлар:

Мен қуёшдан узиб берай сенга бир парча,

Юрагимдан узган сингари…

Зулфияхоним ўзлари ўттиз беш йил бош муҳаррир бўлган «Саодат» журналида турмушнинг нурсиз томонларини яхши кўриб турган бўлсалар ҳам, уларни кўпам иштиёқ билан журналда ёритишга қарши эдилар.

Бу – журнал саҳифаларида берилган танқидий материал тузумни танқид қилиниши каби талқин этилишидан қўрққанларидан эмас эканлигини биз, ёшлар яхши билардик. Бу – бошқа:

Лек афсус, надомат аччиқ заҳридин,

Кашф этиб бўлмайди рўшнолик илмин…

ишончидан. Бу – инсоннинг доим икки зид – яхшилик ва ёмонлик орасида яшашга мажбурлигини тан олганлари ҳолда, унинг қалбини нурга тўлдиришга интилганлари, яхшиликка чорлаганлари, киши қалбида умид учқу-нининг сўнмаслигига интилганларининг оқибати эди.

Бундай эътиқод билан яшаган, шунга амал қилган кишигина ишонч билан дея олади:

Бу назм боғига киролмас хазон,

Бизни маҳв этолмас завол лашкари.