Қадр кеча қатралари

Мен кетсам мунғаймас ўрним ҳеч қачон,

Бу боғлар… Бир боғлар бўлади ҳали…

Ҳамон эътиқодим ҳақиқат, ҳақдир,

Сўзлайман юзимни тутиб Каъбага.

Емира олмади ўткинчи тақдир,

Осуда ўтади руҳим абадга.

Булардан ҳам кўриниб турибдики, пайғамбар монанд устозлар, теран илдизлардан жон олиб улғайган Зулфияхоним қалб нурининг қадрига жуда эрта етганлар.

Ўзлари ҳам пири комилага айланган устоз тирик қалблар манзиллардан иборатлигини, қачонки қалб нур билан тўлса, нурларнинг ортган қисми бутун аъзойи баданга ёйилишини, қачонки қалб ботил билан тўлса, ундаги қоронғулик дарёси бутун аъзойи баданга тарқалишига ишонч ҳосил қилибгина қолмай, миллатнинг нурсиз қолмаслиги учун жон куйдирганлар.

Зулфияхоним қалбларини СѓРјСЂ шомида Т“РѕСЏС‚ нурлантирган, жўш урдирган, «қалбларига насими билан Р№СћР» солиб» Сѓ кишини шеъриятнинг СЌРЅРі баланд чўққиларига олиб чиққан, РІР° балки умриларидаги СЌРЅРі ёрқин, «келар йўлларида РїРёРЅТіРѕРЅР° толиб» кутилган РЅСѓСЂ – ТІСѓСЂСЂРёСЏС‚, Р?стиқлол РЅСѓСЂРё бўлди.

Бу нур Устоз ёғдусини яна ҳам ёрқин қилди. Ҳамиша кишиларга фақат яхшилик соғинган бўлганлари учун ҳам, бу эътиқодга содиқ қолиб, бу нур маҳсули бўлган «дафтарлари» ва «дардлари»ни халқга инъом этажакларини айтдилар:

Ҳуррият, келдингми, наҳотки келдинг,

Келар йўлларингда пинҳона толдим.