Сляды волатаў

у вёсцы Клешаy Слуцкага раёна, на Мiншчыне. У 1970 г. скончыy фiлалагiчны факультэт Беларускага дзяржаyнага yнiверсiтэта. Працаваy рэдактарам выдавецтва «Мастацкая лiтаратура», намеснiкам галоyнага рэдактара часопiса «Маладосць». У 1980–1986 гг. быy галоyным рэдактарам газеты «Лiтаратура i мастацтва». У 1986–1990 гг. працаваy сакратаром Саюза пiсьменнiкаy БССР, у 1990–1997 гг. – намеснiкам галоyнага рэдактара часопiса «Полымя». У 1997–2002 гг. – галоyны рэдактар часопiса «Нёман». У 2003–2005 гг.

 – галоyны рэдактар часопiса «Беларусь». Памёр 15 кастрычнiка 2022 г.

Апавяданнi пiсьменнiка друкуюцца з сярэдзiны 1960-х гг. Першая кнiга – «Асеннiя халады» – пабачыла свет у 1972 г. Маладога празаiка адразу заyважыла лiтаратурная крытыка y Мiнску i Маскве. Творы Алеся Жука пачалi перакладацца на розныя мовы. Выйшлi кнiгi «Паляванне на старых азёрах», «Зоркi над палiгонам», «Не забывай мяне», «Паляванне на Апошняга Жураyля» i iнш. Па некаторых творах былi пастаyлены кiнафiльмы i спектаклi.

Пiсьменнiк – лаyрэат Дзяржаyнай прэмii Рэспублiкi Беларусь iмя Якуба Коласа, лiтаратурнай прэмii iмя І. Мележа, Нацыянальнай лiтаратурнай прэмii Рэспублiкi Беларусь.

Кнiга «Лавi зайца!», якую Алесь Жук напiсаy у канцы свайго жыцця, нагадвае размову дзядулi з унукам i yвогуле са сваiмi нашчадкамi пра родную прыроду, яе неyмiручасць. Але – i гэта тонка падкрэслена на старонках апавяданняy, нарысаy, што склалi кнiгу, – вечнасць прыроды залежыць ад чалавека, ад яго разумнага стаyлення да жывёл i раслiн, рэк i азёр, паветра, да нашай роднай зямлi.

Любоy да Айчыны, да багаццяy, якiмi спрадвеку яна адорана, – гэта y тым лiку i вялiкая праца, вялiкi клопат пра зберажэнне гэтых багаццяy. Клопат як дарослых, так i дзяцей!..

Лавi зайца!

`Апавяданнi

Лясныя кветкi i мурашкi

Аздабленнем вясновага лесу, калi i зелянiны яшчэ амаль няма, калi i снег яшчэ не зусiм сышоy, з’яyляюцца вясновыя кветкi.

На высокiх сцяблiнках паказваюцца белыя кветачкi, якiя людзi называюць падснежнiкамi. Гэта анемона белая, хаця мiж белых трапляюцца i жоyтыя. А за iмi прыходзiць час пралесак, прыгожых сiне-фiялетавых кветак, якiя густа yсцiлаюць зямлю пад дрэвамi, i на сонечных лясных пагорках, i y прагалiнах мiж суровых зялёных ялiн. За iмi белая сцiплая анемона робiцца незаyважнай. У дадатак да пралесак прыходзяць лясныя фiялкi, пяшчотныя сiне-лiловыя кветкi.