Сляды волатаў

Аж не верыцца, што можна праспаць такое невыказнае хараство. Апынуyшыся на yзлеску, не варта спяшацца y гушчар. Спачатку трэба азiрнуцца вакол сябе. Бачыце, на сасновых лапках гараць свечкi. Гэта цвiтуць сосны. Падзьме вецер – паднiмецца жоyтае воблака пылку. Грыбная прыкмета нам падказвае: «Сыплюць хвойкi залатым пылком – дружна лезуць маслякi».

Маслякi часцей за yсё трапляюцца y маладым хваёвым лесе. Бачыце, вунь карычневыя капялюшыкi з прылiплай iглiцай? Так, гэта маслякi! А каб не памылiцца, зiрнiце пад шапку.

Белая мяккая скурка бывае толькi y маслякоy. Калi яны вырастуць, скурка застанецца на ножцы. Збiраць маслякi – вясёлая работа, бо яны растуць дружнай сямейкай.

Дык чаго вы чакаеце? Хутчэй нагiнайцеся i збiрайце!

Лiсiчкi

Маленькiя лiсiчкi падобныя на дружных сястрычак. Паасобку яны не растуць, а быццам водзяць карагод. Убачыy адну – другая просiцца y рукi, нахiлiyся над ёю – трэцяя клiча да сябе. А там – чацвёртая, пятая, шостая… Толькi паспявай лiчыць, быццам самi скачуць у кошык.

Збiраеш i дзiву даешся: хто iх столькi насеяy?.. Вы яшчэ не здагадалiся?

Ну, канечне, лiсiца-хiтрыца! Напэyна, вырашыла задобрыць людзей за свае грахi: што неаднойчы сцапала курачку, а пеyнiку выскубла хвост. Маyляy, вы мне – мяса, а я вам – грыбочкi. Ах, рыжая махлярка! Яшчэ раз наведаешся y куратнiк – абавязкова трапiш на каyнер. Натрапiyшы на лiсiчкi, мы i без твае ласкi вернемся дахаты з поyнымi кошыкамi.

Лiсiчкi – смачныя грыбы, асаблiва падсмажаныя, са зваранай бульбай.

Яны амаль не бываюць чарвiвымi. Збiрай – не правярай, смела кiдай у кошык, бо не паломяцца i не пакрышацца, як iншыя грыбы.

Праyда, акрамя сапраyдных, у лесе трапляюцца падманныя лiсiчкi. Як iх адрознiць? А вельмi проста. Сапраyдныя лiсiчкi нагадваюць колерам сонечныя зайчыкi, а падманныя суседкi – аранжавыя цi чырвоныя.

Нiколi не забывайцеся, сябры, што ёсць атрутныя грыбы, якiя шкодныя для здароyя i могуць прынесцi бяду, калi iх з’есцi.

Падасiнавiк

Грыбы асаблiва любяць, калi пануюць вiльгаць i цяплынь, а над лесам стаiць туман.

Праyду людзi кажуць: «Туман над лесам – пайшлi грыбы».

Аднак нават у самы yраджайны год яны не кожнаму даюцца y рукi, бо сябруюць з цярплiвымi грыбнiкамi, якiя не лянуюцца iм кланяцца. А яшчэ грыбы любяць гуляць у хованкi. Выскачыць самы адважны на сцяжынку i yсмiхаецца:

– Мы тут!..

А ты яму y адказ:

– iдзi, галубок, у мой кошык!..

Пачынаеш шукаць астатнiх – няма, як скрозь зямлю правалiлiся.