Бабалардын жанырыгы

Дагы бир жеерде сакалчан карыя, чепкенин топчулап, ак сакалын жай акырын сылап жатып айтты:

– Кагылайын калк мурунку ажобуз акылман, баатыр, с?з билги туйгун эле анын учурунда элибиз ?с?п-?нд?, ?рк?нд?д?. Мен бул кушту учуралы деген карыянын оюн кубаттайм. Кушту учуралы кыраан ?з? билеер, байыртадан эле кыргыз эли алгыр кушту, к?л?к бууданды бапестеп келген кыраан кимге барып консо, ошону ажо кылып шайлап алалы. Андан кийинкисин дагы к?р? жатаарбыз.

Куш элдин жол таба албай кыйналып жатканын билдиби, токтоно албай каардуу т?рд? ша?шып-ша?шып жиберди.

Жаштар удургуй дуулдап кыйкырып жатышты:

– Учуралы.

– Учуруп к?р?л?.

– Кудайга тобо!

– Айланайын куштун пири буудайык эл журтту ыйлата к?рб?! –аппак сакалчан бир карыя му?канып айтып жатты.

– Ыраматылык ажонун алгыр, акылдуу кушу журтту алдабас, – эл уу-дуу болуп басылбай удургуй толкуп турду.

– Жаратканым ?з?? колдой к?р кимге консо тагдырыбыз ошол кишиге байланыштуу. Элибизди ошол адам башкарат.

Акыры куштун тилин билген ажонун башкы м?н?шк?р? Ажыбек куркук кыраанды колуна кондуруп, канат куйрйгун сылап, учурууга даярданды.

Улгайган карыя:

– Жараткан кудайым, ыйык канаттуум, элдин тагдырын сага, сени кудайга тапшырдым, эл ?ч?н байлык бийликке алданбаган журттун камын ойлогон тайманбас эр азаматка коно к?р. Оомийин!– деп бата жолдоп безилдеп жиберди. Элдин баары ага кошулуп алаканын жайып кудайдан ырайым к?тт?.

Мээрим т?кк?н жай айы эле. Ыйык к?н тийип айлана жаркып, кемелине келип турган болчу. К?к?кт?р ?н безеп сайрап, булбул куш чарчаганча к?? чалып жаткан эле.

Кыраан обого к?т?р?л?п, алдыга сызып канат кагып баратты. Журттун баары элейе кайкыган куш караанды карашат. Шумкар тээ обого бийик учуп жогорулап, ?ст? тегерек бийик жерге барып конду. Ошол жерден тээ алда кайдагы ч?лк?м алаканга салгандай даана к?р?н?п турчу эле.

Калк айтты:

– Ажо бул аскага чыгып душманга д?рб? салчу.

– Кароол чоку.

– Бул жерден келаткан душман даана к?р?н?т.

– Жарыктык канаттуум ээсин эстеп жатат. Тили жок куш болсо да баатырча келаткан жоону карап турат.

Касиетт? кароол чоку. Те?ирим жараткан. Тоодой алтынга бергис чоку. Бизге кыраандык жолун айтып жатат.

– Бул жерден келаткан душман даана к?р?н?т.

– Арбакты сыйлап баш урууда.

Куш ал жерден айлана учуп м?н?шк?рд?н колуна келип конду.

Эл м?н?шк?рг?:

– Шумкарды дагы учур кимге барып коноор экен- деп, жаалашты.

Жанагы аксакал куштун башын, канат куйругун дагы бир жолу эркелете сылап кушту учурду.