ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

– Сен ҳали шуни кутяпсанми, ишёқмас? Бўпти, розиман, лекин сен икки юз йилдан кейин вояга етасан!

У ҳассасини кўтариб, аждарнинг боши шаклидаги каллагини Коринага қаратди ва афсун ўқиди:

– Танбала, банбала, вояга, пояга, қанийди, танийди…

Қизча шўх-шодон ҳолда оёғини ликиллатиб, афсунни эшитиб ўтирди.

Ҳатто асодан чақмоқ чақнаб, Коринани мовий шуъла қамраб олганида ҳам қизча пинагини бузмади. У Гингеманинг ғорида яшаган уч йил давомида жуда кўп мўъжизаларни кўрди. Жодугар қизчани ялқовлиги учун ҳар турли жазолар билан қўрқитмоқчи бўлиб, неча марталаб таҳдид қилган-у, лекин шу пайтгача ҳатто бармоғини ҳам қимирлатиб қўймаганди. Бу сафар ҳам ҳеч нарса юз бермади.

– Ҳи-ҳи, қўқитвордиз! – ҳингирлади Корина. – Барибир мен яқинда катта бўламан ва сизга қулоқ солмай қўяман. Ҳозир эса хўжағат егим келяпти.

– Сурбет қизча, – тўнғиллади жодугар.

– Биз ҳали сабоқни тугатганимиз йўқ!

– Эртага тугатармиз, – Корина ғаройиб зангори кўзларини юмиб эснади. – Жуда чарчадим, дам олгим келяпти. Нарк, мен билан юр.

Қашқир норозилик билан бошини сарак-сарак қилди, лекин барибир харсангтош ёнига бориб, ерга ястанди.

Корина тош устига чиқиб, қашқирнинг белига миниб олди.

– Хайр, онагинам! – шодон қичқирди қизча ва Гингемага ҳаво орқали ўпич йўллаб, ўрмонга елиб кетди.

Жодугар унинг ортидан ўйчан тикилиб қолди.

– Эҳ, бекор шу ишни қилдим, – шивирлади у.