ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

Унинг ирғайган тишларини кўрган қизчанинг юраги товонига тушай деди ва у Гингеманинг ғорини ташлаб кетгани учун биринчи марта афсусланди. Жодугар ўлгудай унинг жонига тегиб кетган бўлса ҳам, ҳар ҳолда ўз онасидай бўлиб қолган кампир билан яшаш хавфсиз, озиқ-овқат топиш ҳақида эса ҳатто ўйламас ҳам эди.

Корина йўлга бир неча бўлак сур гўшт ва бир нечта жавдари нон олган эди. Афсуски, бу егулиги ҳам тезда тугаб битди. Нарк кунига бир неча марталаб овга чиқар ва ҳар сафар қорни тўқ ва ўзи мамнун ҳолда қайтар эди. У Коринага товушқон тутиб келтирар эди-ю, лекин қизча хом гўшт ея олмасди.

Ўт ёқиш учун чақмоқтоши йўқ. У фақат тармевалар билан қаноатланишга мажбур бўлиб қолди. Бундан эса иштаҳаси баттар очилиб кетди. Лекин бошқа нима ҳам қила оларди?

Корина тошҳайкал тагидаги тош устида ўтириб, икки сиқим тармевалардан еб олди ва ўт устида ётган семизгина, ёғлиққина товушқонга қараб чуқур хўрсинди.

– Қорним очиб кетди, – инжиқлик билан деди у. – Ўрмондан ейишга арзийдиган бирор нарса топиб кела олмайсанми?

Нарк масхараомуз иршайиб қўйди.

– Ҳафа бўлмайсан, бекақиз, лекин қовурилган тустовуқлар ҳатто Сеҳрли мамлакатда ҳам ўрмондаги дарахтлар оралаб югуриб юрмайди, – жавоб қилди у.

– Гулхан ёқишинг учун қуруқ шох-шабба йиғиб келайми?

– Уни қандай ёндираман? – норозилик билан сўради Корина.