ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

– Тавия жодугарнинг ғорида ҳатто чақмоқтош ҳам йўқ экан.

– Гингемага чақмоқтошнинг кераги йўқ, – тушунтирди Нарк. – У ўт ёқиш учун “тезолов” афсунидан фойдаланади. Уни сенга ҳам ўргатган эди.

– Қаранг-а! Менга ҳам ўргатганмиш, – тўнғиллади Корина. – У менга минг хил нарсани ўргатган, уларнинг ҳаммасини эсда сақлаб бўларканми?!

– Сен бир уриниб кўр, – маслаҳат берди қашқир.

– Акс ҳолда товушқонни ўзим еб қўяқолишимга тўғри келади.

Корина юзини буриштирди, лекин бошқа иложи йўқ эди.

– Бўпти, уриниб кўраман. Сен шох-шабба билан кўпроқ қуруқ йўсин йиғиб кел.

Нарк Гингеманинг жала ёмғири остида ҳам, ҳар қандай йўсинсиз ҳам гулхан ёқа олганини айтмоқчи бўлди-ю, индамай қўяқолди. Бирпасда тошҳайкал остида бир уюм шох-шабба тўпланди ва унинг устига оқимтир йўсин ташланди.

– Ана шунда-аа-ай, – тайёрлик кўра бошлади Корина.

– Бошлаймиз. Э-э… Аввал чап қўлдаги номсиз бармоқ букилади ва ўнг кўз қисилади… ёки аксинчамиди-я?

Нарк хижолат бўлиб, қулоғининг орқасини қашиб қўйди. У Гингеманинг жуда кўп сабоқларини кўрган, лекин бирор нарсани эслаб қолишга ҳаракат қилмаган эди: барибир бўрилар жодулашни билишмайди, кейин уларнинг номсиз бармоқлари ҳам йўқ.

– Менимча, тескариси бўлиши керак эди-ёв, – ишончсизгина деди у. – Тўғри, тескариси.

Қизча ўнг қўл бармоғини букди ва чап кўзини юмди.