ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

– Энди олов ёқиш афсунини эслашим керак… Юмрона, пумрона, қозиқа, мозиқа, қайнада, айнада!

Шох-шаббалар уйиб қўйилган жойда тупроқ қайнай бошлади ва ер остидан юмронқозиқ ўрмалаб чиқди. У ҳайрон бўлиб, митти тумшуқчаси билан атрофни искаб кўрди ва яна уясига кириб кетди.

– Бу юмронқозиқни чорлаш афсуни эканини билмабсан-да, – қизга пичинг қилиб қўйди Нарк.

– Айтмасанг ҳам кўриб турибман, – жаҳл билан жавоб қилди Корина. – Нима, одамнинг бир мартагина янглишишга ҳам ҳаққи йўқми? Гингеманинг афсуни қанақа эди-я? … А! Эсладим, эсимга тушди! Мабуду, қадамуду, жилсуну, сурсуну, юрсуну!

Шу пайт тошҳайкал турган жойидан қўзғала бошлади.

Унинг кўзлари ёниб, ёқутранг тусда чақнади, улкан оғзи катта очилди ва икки қатор ўткир тишлари кўринди. Тошҳайкал кучли қўллари билан ерга таянаб, ўзининг узун танасини тупроқ юзасига чиқариб олишга урина бошлади.

Корина даҳшатдан додлаб юборди ва жонланиб қолган тошмаҳлуқдан қочиб кетиш учун жонҳолатда югуриб қолди. Нарк ҳам қўрқиб кетди-ю, лекин ҳар ҳолда қизчанинг этагига тирноқларини ботириб, уни тўхтатиб қолишга улгурди.

– Йўл бўлсин? – ириллаб қўйди у.

– У томон ботқоқ, балчиқзор! Сен яхшиси тезроқ зидди-афсунни ўқи!

Қизча шоша-пиша ғўлдирай кетди:

– Мабади, нақадамади, ташбала, машбала, қотсуна!

Ҳайкал тупроқ юзасига чиқиб олишга ҳам улгурмасдан, турган жойида тошқотди.