ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

Кўзидаги олов ўчиб, даҳшатли оғзи қайтадан ёпилди.

Нарк чуқур хўрсиниб қўйди.

– Кел, шу бугун бошқа жоду қилмай қўяқол, – деди у ялинчоқ овозда. – Негадир ҳамма нарсани чалкаштириб юборяпсан. Бунақада ботқоқдан юҳо

чақириб қўядиганга ўхшайсан!

Корина ҳаётида биринчи марта уятдан қип-қизариб кетди.

Наҳотки у шунчалик ношуд ва уқувсиз бўлса? Гингема билан ўтган етти йил давомида ҳеч нарсани ўрганишга муваффақ бўла олмадими?

– Ҳозир, шоширмай тур, – деди у. – Афсунни эслайман, барибир эслайман…

Қизчанинг хаёллари худди уяси бузилган чумолилар мисоли ҳар томонга тўзғиб кетиб, фикрларини ҳеч бир ерга жамлай олмасди.

– Эпкин, сепкин, кулларина, чўғларина, қарси, чирси… – қатъиятсизгина талаффуз қилди Корина ва қўрқувдан ҳатто кўзларини юмиб олди. У кўзини очганида йўсин уюми устида оловнинг қип-қизил тили ёнилғи ямлаб югуриб юрган эди.

Бир пасда гулхан шўхчан ёлқин сочганича, чирсиллаб ёниб, оқиш тутуни юқорига ўрлаб кетди.

– Мана бу бошқа гап, – тетик оҳангда сўз қотди Нарк. – Биз ҳозир бу товушқонни бирпасда пишириб оламиз… Сенга нима бўлди?

Корина кўзлари ола-кула ҳолда, калласини ликиллатиб, индамай турарди.

– Бирор нарса бўлдими? – ташвишланиб сўради Нарк.

– Мен… мен сеҳр-жодуни амалга оширдим… – ичидаги ғурурни зўрға юзага чиқарди қизча. – Биринчи марта!

Нарк жимгина ишшайиб қўйди.