Дахавік Казік

– Памятаеш, я казаy, што табе патрэбны тэлевiзар? – спытаyся y Казiка Юзiк.

– А як жа, – адказаy Казiк i пацёр бок, якi ён моцна yдарыy падчас прагляду калыханкi.

– Ну дык вось, у Карыны ёсць план, як зарабiць грошы на тэлек.

– Так, так, кар-р, – пацвердзiла варона.

Варта адзначыць, што Карына нiколi не кiдала слоy на вецер. Калi сказала, значыцца, сапраyды ведае, як зарабiць трыста талераy. Доyгае жыццё прывучыла варону трымаць слова.

Карына, як усялякая дама, утойвала свой узрост, але yсе знаёмыя ведалi, што ёй вось-вось будзе дзевяноста гадоy, i пацiху рыхтавалi падарункi на юбiлей.

– Значыцца, так, – працягвала Карына, —неyзабаве пачнецца перапiс насельнiцтва, i я дамовiлася праз знаёмую варону з магiстрату, што вас возьмуць перапiсчыкамi. Аплата 150 талераy. Фотакарткi y вас ёсць?

– У мяне няма, – цiха сказаy Казiк, – я не фотагенiчны.

– Не фота якi? – перапытала Карына.

– Ну, у мяне заyсёды нос крывым на картачцы атрымлiваецца.

– Галоyнае, каб рукi не былi крывымi, бо пiсаць давядзецца.

А крывы нос перапiсчыку не зашкодзiць. Тэрмiнова сфатаграфавацца!

– А навошта гэты перапiс? – нясмела спытаyся Казiк.

Тут да размовы падключыyся Юзiк.

– Як гэта, навошта? Каб ведаць, колькi трэба дзiцячых садкоy i школак, колькi трэба тралейбусаy i трамвайчыкаy, колькi… Ну, ты зразумеy, Казiк?

– Ага. Зразумеy. А вось сабак, мяркую, нiхто не перапiсвае.

– Чаму ты так думаеш? – у адзiн голас запыталiся Карына i Юзiк.

– Каб iх перапiсвалi, то напыснiкаy у крамах ставала б для yсiх сабак.

А y нас у двары, вунь паглядзiце, у паловы гаспадароy сабакi без напыснiкаy. Неяк мяне адзiн баксёр нават укусiy за лытку. Вось я i мяркую, што сабак не перапiсваюць.

– Якi ты, Казiк, разумны, кар-р, – сказала Карына.

– Генiй! – захапляльна дадаy Юзiк.

Сонейка схавалася за суседнi дах. Дзень скончыyся, i сябры, дамовiyшыся сустрэцца зноy, развiталiся.

4. ГЕРОЯМІ НЕ НАРАДЖАЮЦЦА

Казiк прачнуyся ад пiлiкання тэлефончыка. Не расплюшчваючы вачэй, ён намацаy мабiлку.

– Казiк слухае.

– Спiце, пан пажарнiк? – у слухаyцы зарагаталi, – Юзiк ля апарата. Давай хутчэй падымайся, мы з панi Карынай цябе абчакалiся.

Казiк падхапiyся i пачаy мiтуслiва гойсаць па гарышчы, збiраючы адзенне i запiхваючы y рот печыва

Праз паyгадзiны сябры yжо былi каля гарадской ратушы. Казiк i Юзiк зайшлi y будынак, а Карына засталася на вулiцы, матывуючы нежаданне iсцi разам з сябрамi тым, што яна, маyляy, сёння кепска выглядае.