Дюймчахон. Сандиқ-самолёт. Йўлдош ўртоқ

Qo�rqmay ham bo�ladimi? Chunki o�zining bo�y-bastiga nisbatan qaldirg�och juda ulkan qush bo�lib tuyular ekan-da.

Biroq baribir Dyuymchaxon o�zini o�nglab olib, to�qigan gilami bilan qaldirg�ochni yaxshilab o�rab qo�yibdi, so�ng chopib borib uyidan o�zi ko�rpa o�rnida o�ranib yotadigan yalpiz bargini olib kelibdi va qushning boshi ostiga buklab qo�yibdi.

Keyingi kechada Dyuymchaxon yana sekingina qaldirg�och yoniga kelibdi. Qush ancha jonlanib qolgan bo�lsa-da, biroq hali madori yo�q ekan, qizchani ko�rish uchun ko�zlarini zo�r-bazo�r ochibdi.

Dyuymchaxon uning oldiga bir bo�lak chirindi tutganicha turar, chunki uning boshqa fonusi yo�q ekan.

– Rahmat senga, jajjiginam! – debdi xasta qaldirg�och. – Men juda yaxshi isinib oldim! Hademay butunlay sog�ayib ketaman, yana kunning ko�zida uchib yuraman.

– Oh, – debdi Dyuymchaxon, – hozir shunaqangi sovuqki, qor yog�ib yotibdi! Yaxshisi, sen issiqqina to�shagingda yotaver, men esa seni parvarishlab turaman.

U qaldirg�ochga arpa doni va gul yaprog�ida suv olib kelibdi. Qaldirg�och yeb-ichibdi, so�ng tog�olcha daraxtiga urilib qanoti jarohat olganini, shuning uchun boshqa qaldirg�ochlar bilan issiq o�lkalarga uchib keta olmay qolganini, bu orada qish tushib, havo sovib ketganini va natijada yerga qulab tushganini qizaloqqa so�zlab beribdi.

So�ng nima bo�lganini qaldirg�och eslay olmabdi. U hatto bu joyga, yer ostiga qanday tushib qolganini ham bilmas ekan.

Butun qish bo�yi qaldirg�och ana shu yerosti yo�lagida yashab qolibdi, Dyuymchaxon uni parvarish qilibdi, taom, suv berib turibdi. Bu haqda ko�rsichqonga ham, dala sichqoniga ham g�ing demabdi – chunki ularning ikkalasi ham qushlarni yoqtirishmas ekan-da.

Bahor kelib, quyosh borliqni qizdira boshlaganida Dyuymchaxon bir paytlar ko�rsichqon shiftdan o�ygan tuynukni ochib yuboribdi, yer ostiga iliq quyosh nurlari oqib kiribdi.

Qaldirg�och qizcha bilan xayrlashibdi, qanotlarini parvozga shaylabdi, lekin uchib ketish arafasida Dyuymchaxondan, men bilan birgalikda ozodlikka chiqishni istamaysanmi, deb so�rabdi. Istasa, qizaloq uning yelkasiga o�tirib oladi-da, ikkalasi yam-yashil o�rmon tomon uchib ketishadi.

Lekin qari dala sichqonini tashlab ketgani Dyuymchaxonning ko�zi qiymabdi, o�zi bo�lmasa kampir juda zerikib qolishini u yaxshi bilar ekan-da.