Қор маликаси. Собит қалайи аскарча

Malika judayam go�zal va latofatli, garchi muzdan, haqiqiy ko�zni qamashtiruvchi muzdan bo�lsa-da, lekin baribir tirik malika ekan! Ko�zlari bir juft yorqin yulduzdek yog�du sochar, lekin bu ko�zlarda na iliqlik bor ekan, na orom. U bolakayga bosh silkibdi va qo�li bilan imlab chaqiribdi. Qo�rqib ketgan Kay kursidan sakrab tushibdi. Deraza tashqarisida esa kattakon qushga o�xshash bir narsa lip etibdi-da, g�oyib bo�libdi.

Ertasi kuni havo ochiq va sovuq bo�libdi, ammo asta-sekin eruvgarchilik boshlanibdi, chunki bahor kelayotgan ekan.

Quyosh charaqlay boshlabdi, o�t-o�lanlar bosh ko�taribdi, qaldirg�ochlar in qurishibdi. Deraza muzlari erib bitib, bolalar tag�in barcha qavatlar tagidagi tarnov yonida – o�z bog�chalarida o�tiradigan bo�lishibdi.

Shu yozda gullar har qachongidan ham g�ujg�on ochilibdi, qo�l ushlashib olgan bolalar qo�shiqlar kuylashibdi, gullarni o�pishibdi, quyoshga boqib shodlanishibdi. Oh, qanday ajoyib yoz, gullab yotgan, go�yo abadiy gullab turadigan butalar ostida o�tirish qanchalar yaxshi ekan!

Kunlarning birida Kay bilan Gerda hayvon va qushlarning rasmi solingan kitobchani tomosha qilib o�tirishar ekan, kattakon minoradagi soat beshga zang uribdi.

– Voy! – deya qichqirib yuboribdi Kay. – Yuragimga tig� sanchilgandek bo�ldi, ko�zimga ham nimadir tushdi!

Qizcha uning bo�ynidan quchibdi, bolakay ko�zlarini pirpiratib ko�ribdi, biroq ko�zlarining ichida go�yo hech narsa yo�qdek ekan.

– Chiqib ketgan bo�lsa kerak , – debdi bolakay.

Biroq aslida bunday emas ekan. Bu o�sha biz hikoyamizning boshida aytgan la’nati ko�zguning zarralari ekan.

Sho�rlik Kay! Endi uning yuragi bir parcha muzga aylanib qolar ekan. Og�riq o�tib ketgan bo�lsa-da, biroq ko�zgu parchasi ichkarida qolgan ekan.

– Nega yig�layapsan? – deb so�rabdi u Gerdadan. – Mening hech joyim og�rimayapti! Voy, sen buncha ham xunuksan! – deya qichqirib yuboribdi u.

– Anavi atirgulni qurt kemiryapti. Hamma shoxlari qing�ir-qiyshiq. Bunchayam xunuk bu atirgullar! Ular dikkayib turganidan qutilarning bo�sh turgani yaxshi.

U qutini tepib yuboribdi va har ikki atirgulni sug�urib tashlabdi.

– Nima qilyapsan axir, Kay! – deya qichqirib yuboribdi Gerda, bolakay esa qizchaning qo�rqib ketganini ko�rib, yana bitta gulni yulib tashlabdi va ko�hlikkina jajji Gerdadan qochib o�z derazasi tomonga o�tib olibdi.