Қор маликаси. Собит қалайи аскарча

Endilikda Gerda unga suratli kitoblar olib keladigan bo�lsa, bolakay, bu suratlarga faqat chaqaloqlar qiziqishi mumkin, der, keksa buvisi biron narsani hikoya qilib bersa, u bundan ayb izlar ekan. Ba’zan esa shunchalikka borib yetar ekanki, buvisining yurishini masxara qila boshlar, uning ko�zoynagini taqib olar, buvisiga taqlid qilib gapirishga tushib ketar ekan. Juda o�xshasa kerakki, odamlar kulishar ekan. Tez orada Kay barcha qo�shnilarga tegajog�lik qilishga o�tibdi. Bolakay ularning barcha g�alati jihatlarini, kamchiliklarini aynan o�xshatib ko�rsata olar, kishilar esa:

– Judayam qobiliyatli bolakay! – der ekanlar.

Bularning barchasiga sabab bolakayning ko�zi bilan yuragiga tushgan ko�zgu parchalari ekan. Shuning uchun u hatto ko�hlikkina jajji Gerdani ham masxara qilar, holbuki, qizcha uni astoydil yaxshi ko�rar ekan.

Uning ermaklari ham butunlay boshqacha, ajabtovur g�alati bo�lib qolibdi. Bir kuni qish payti qor yog�ganida u narsalarni yirik qilib ko�rsatadigan kattakon shisha olib kelibdi, ko�k kamzulini polga to�shab, ustiga qor qo�yibdi-da:

– Manavi shishaga qara, Gerda, – debdi.

Shisha ostidagi qor uchqunlari aslidagidan judayam katta bo�lib, chiroyli gulga yoki o�n qirrali yulduzga o�xshab ketar ekan. Shunaqangi go�zal ekanki!

– Qara, qanday ustomonlik bilan qilingan, – debdi Kay. – Rostakam gullardan ko�ra bu qiziqroq! Qanchalar aniq ishlangan. Bittayam noto�g�ri chizig�i yo�q.

Eh, qani endi ular erib ketmaganida edi!

Oradan biroz o�tgach, Kay kattakon qo�lqop kiyganicha chana sudrab kelibdi va Gerdaning quloqlariga: “Menga katta maydonda bolalar bilan o�ynash uchun ruxsat berishdi!” – deb qichqirganicha chopib ketibdi.

Maydonda juda ko�p bolalar chana uchishar ekan. Kim dadilroq bo�lsa, o�z chanasini dehqonlar chanasiga bog�lab olar va uzoq-uzoqlarga sirpanib ketar ekan. Bu esa nihoyatda maza ekan. O�yin-kulgi ayni avjiga chiqqanida maydonda kattakon oppoq chana paydo bo�libdi.

Unda oq po�stinga o�rangan, xuddi shunday qalpoq kiyib olgan kimdir o�tirar ekan. Chana maydonni ikki bora aylanib chiqibdi. Kay darhol o�z chanasini unga bog�lab olganicha sirg�ala boshlabdi. Katta chana tezlasha-tezlasha maydondan muyulishga qarab burilibdi. Unda o�tirgan kishi ortiga o�girilibdi-da, xuddi eski tanishlarga o�xshab Kayga salom degandek bosh irg�ab qo�yibdi.