Қор маликаси. Собит қалайи аскарча

Kay bir necha bor o�z chanasini yechib olmoqchi bo�libdi, biroq po�stinli kishi har safar unga bosh silkib qo�yar ekan; bolakay ham uning ortidan ketaveribdi.

Mana, ular shahar darvozasidan ham chiqib olishibdi. Qo�qqisdan laylakqor yog�a boshlabdi, tevarak-atrof ko�zni yirtib yuborgudek qorong�i bo�lib qolibdi. Bolakay shosha-pisha katta chanaga bog�langan arqonni qo�yib yuboribdi, biroq chanasi katta chanaga yopishib qolgandek uning ortidan bo�ronday yelib ketaveribdi. Kay qattiq dodlab yuboribdi, ammo buni hech kim eshitmabdi.

Qor gupillatib yog�ar, chanalar esa qortepalarga sho�ng�ib, g�ovlar-u ariq-zovurlar ustidan sakrab o�tganicha ilgarilab borar, Kay esa dag�-dag� titrar ekan.

Lo�ppi-lo�ppi qorlar kattalasha-kattalasha nihoyat ulkan oppoq tovuqlarga aylanibdi. Qo�qqisdan bu tovuqlar har tomonga uchib ketishibdi, katta chana to�xtab, unda o�tirgan kishi o�rnidan turibdi. Baland bo�yli, adl qomatli, ko�zni qa mashtirgudek oppoq bu ayol – Qor malikasi ekan; uning po�stini ham, qalpog�i ham qordan ekan.

– Zo�r yelib keldik! – debdi u. – Lekin sen qattiq sovqotib qolding, kel, mening po�stinimga o�ranib ola qol!

U bolakayni o�z chanasiga o�tqazib, ayiq terisidan qilingan po�stiniga o�rabdi. Kay xuddi qor uyumiga tushib ketgandek bo�libdi.

– Haliyam sovqotyapsanmi? – deb so�rabdi Malika va bolakayning peshonasidan o�pib qo�yibdi.

Hu-uv! Uning bo�sasi muzdan ham sovuq ekan, bu sovuq bolakayning ich-ichini teshib, yuragigacha yetib boribdi, yuragining esa shundoq ham yarmi muzlab yotgan ekan.

Birpasdan keyin butunlay o�lib qolsam kerak, deb o�ylabdi Kay…

Atigi bir daqiqa o�tgach, aksincha, u o�zini juda yaxshi his eta boshlabdi, hatto butunlay sovqotmay qo�yibdi.

– Mening chanam! Mening chanamni unutma, – deya birdan eslab qolibdi bolakay.

Uning chanasini oq tovuqlardan birining ortiga bog�lashibdi va u ham katta chana orqasidan uchib ketibdi.

Qor malikasi Kayni yana bir marta o�pgan ekan, u Gerdani ham, buvisini ham, uyidagi hamma narsalarni ham eslamay qo�yibdi.

– Endi seni o�pmayman, – debdi Qor malikasi. – O�lguncha o�pavermayman-ku, axir.

Kay unga nazar tashlabdi. U judayam latofatli ekan. Bunday dono qiyofa, go�zal chehrani u tasavvur ham qilmagan ekan. Bolakayga u endi hu avvalgi, deraza oldida o�tirganida qo�li bilan imo qilgani kabi sovuq bo�lib tuyulmabdi.