Қор одам

Yoshgina oyimqiz-laylakchalar endigina bo�y cho�zayotgan qamishzor ichida sipogarchilik bilan sayr qilishibdi, yosh-yosh nar laylakchalarga mo�ralashibdi, ular bilan darrov tanishib olishibdi, har qadamda bittadan baqani yutishaveribdi, ba’zida tumshuqlarida ilonchani qisib olib silkitib yurishibdi, bu qilig�imiz o�zimizga juda yarashadi, deb o�ylashibdi, buning ustiga ilon ham juda mazali-da! Nar laylakchalar moda laylakchalarni talashib janjallashibdi, qanotlari bilan bir-birlarini urishibdi, tumshuqlari bilan cho�qib, bir-birlarini qizil qonga bo�yashibdi! Bir vaqt qarasangiz, bir unisi, bir bunisi kuyov bo�lib boribdi, moda laylakchalar esa birin-ketin kelin bo�lishibdi; ularning hammasi faqat shuning uchungina yashayotgan ekanda.

Yosh kuyov-kelinlar o�zlariga uya qurishga kirishibdilar, uya qurishda ham janjallar bo�libdi, issiq mamlakatlarda hamma qiziqqon bo�lib qolarkan-da, umuman aytganda, hayot totli, gashtli o�ta boshlabdi, qariyalar yoshlarga qarab quvonganicha umr o�tkazishaveribdi, chunki yoshlarga hamma narsa yarashadi-da! Quyosh kun sayin mo�l-ko�l nur sochibdi, laylaklarning yegani oldida, yemagani ketida bo�libdi.

Laylaklar aytganidek, Misr xo�jasining hashamatli saroyida xursandchilikdan nom-nishon ham yo�q ekan.

Devorlariga lolaning barglariga o�xshash gul va naqshlar solingan katta xonada qudratli podsho betob yotar ekan; uning qo�l-oyoqlari ishlamas, eti suyagiga yopishib, qurib qolgan ekan. Uni qarindosh-urug�lari va xizmatkorlari qurshab olishibdi.

Uni o�lik deb ham, tirik deb ham bo�lmas ekan. Botqoqlik gulidan shifo topish umidi ham chippakka chiqibdi. Uni jonidan ham ortiq ko�radigan qizi ana shu gulni olib kelish uchun uzoq shimolga uchib ketgan ekan. Yosh, sohibjamol qizning diydorini ko�rolmaydi endi! «U halok bo�ldi!» deyishibdi vataniga qaytib kelgan malika-oqqushlar. Hatto ular dugonalarining qanday halok bo�lgani haqida butun bir hikoya ham to�qishibdi.

– Uchovimiz osmonda uchib ketayotgandik, to�satdan bizni ovchi ko�rib qoldi, yoydan o�q uzdi. O�q dugonamizga kelib tegdi, bechora vidolashuv qo�shig�ini aytib, astagina o�rmon ko�lining suviga tushdi. Biz uni o�sha ko�lning qirg�og�ida oq qayin tagiga dafn qildik. Biroq uning o�limi uchun qasos oldik: ovchining kulbasida yashovchi qaldirg�ochlarning dumiga yonib turgan poxol bog�ladik, uy ham, ovchining o�zi ham yonib ketdi.