Қор одам

Nihoyat, Inge yana o�z nomini eshitibdi, tepasida ikkita yorqin yulduz chaqnab ketibdi: yer ustida bir juft ma’sum ko�z abadiy yumilibdi. Jajjigina qizcha «bechora Inge!» deb betinim yig�lagandan buyon ko�p vaqtlar o�tibdi; o�sha qizcha balog�atga yetib, qarib, Xudoning dargohiga borishga ham ulguribdi. Butun umrining xotiralari jonlanadigan oxirgi lahzada o�layotgan ayol Inge uchun to�kkan ko�zyoshlarini eslabdi va beixtiyor: «E, Xudo, ehtimol, men ham Inge singari sen hadya etgan rizq-ro�zingni bilmay oyoq osti qilgandirman.

Ehtimol, ruhim ham dimog�dorlik bilan zaharlangandir. Faqat sening marhamatinggina qo�llab-quvvatlab, tubanlikka tushishimga yo�l qo�ymadi! Umrimning oxirgi damlarida menga marhamatingni darig� tutmagin!» – deb yuboribdi.

O�layotgan ayolning ko�zlari yumilibdi, biroq jonining ko�zlari Inge tomon boqibdi, chunki oxirgi lahzada uning fikri-xayoli Inge bilan band bo�lgan ekan-da, natijada u o�zining ruhiy nigohi bilan yerdagilarga mavhum bo�lgan manzarani, ya’ni Ingening qanchalik tuban tushganini ko�ribdi.

Bu manzarani ko�rgan taqvodor ruh yig�labsiqtabdi, Xudoning dargohiga borib, gunohkor ruhning gunohidan o�tishni go�dakligidagiday yig�lab, yalinibyolvorib iltimos qila boshlabdi. Bu yig�i va yolvorishlar azobdan qiynalayotgan jonni o�rab olgan qobiqda akssado bo�lib yangrabdi, unga bo�lgan tasodifiy mehr-u muhabbatdan Ingening ruhi qayta tug�ilganday bo�libdi. Xudoning farishtasi ham uning holiga yig�labdi. U bunday marhamatga qanday musharraf bo�ldi? Azoblangan jon butun o�tgan umriga nazar tashlabdi, o�z qilmishlarini ko�z oldiga keltirib, to�lib-to�lib yig�labdi. Inge ilgari bunaqa yig�i nimaligini hech bilmagan ekan. U o�ziga bo�lgan shafqat hissi bilan to�lib ketibdi; nazarida uning uchun shafqat eshigi mutlaqo ochilmaydiganday tuyulibdi! U xuddi ana shu narsani chuqur anglashi bilanoq yer qa’riga bolalar hovlida tikkaytirib qo�ygan qorboboni ham bir zumda eritib yuborishga qodir bo�lgan kuchli quyosh nuridan ham o�tkir bir nur tushibdi. Bu nur Ingening jonini o�rab turgan qattiq qobiqni eritib yuboribdi. Jajjigina qushcha tubanlikdan erkinlikka o�qday uchib chiqibdi. Biroq, u o�zini yorug� dunyoda ko�rib uyat va dahshatdan qunishib ketibdi. Shosha-pisha yarim buzilgan qandaydir devorning qorong�i kovagiga kirib yashirinibdi.