Мыраубай батыр. Бәрәзә песие Мыраубай батыр маҗаралары / Мыраубай-батыр. Приключения Березинского кота Мыраубай-батыра

Аннан артка: «Син кайда, – ди, – дустым Мөсәм?»

Арттан тавыш: «Мин монда, – ди, – монда, Көсәм!»

Рәт-рәт булып командалар уза бирә,

Көсәм-Мөсәм һаман сүзне суза бирә;

Ай-һай симез, арттан килә юан Мөсәм,

Тотар идең, алдан сорый хәлен Көсәм:

«Син кайда?» – ди. – «Мин монда, – ди, – исәнме?» – ди.

Уйлый Мырау: «Тынмасалар нишләрмен? – ди. –

Тотсаң, сизәр… Ул бит хәлен сорап тора…

Тынармы, – ди, – болар?» – Мырау тыңлап тора.

Юк, тынмыйлар. Аптырый бит Мырау факыр,

Тоталмый һич! Яна күзе елтыр-ялтыр.

Ничек тотсын, берсен берсе барлап торгач;

Менә бүген Мырау абзаң куна шул ач.

Р?ртәгесен тагы шул С…У™Р»: РљУ©СЃУ™Рј-РњУ©СЃУ™Рј

Алдан-арттан – В«Р?СЃУ™РЅРјРµ?В» РґУ™ В«Р?СЃУ™РЅ, РёСЃУ™РЅ!В»

Мырау хәзер тоталмый бит, хәйран кала,

Тагын йоклый ач көенчә, хәлдән тая.

Өченче көн тагын утыра Мырау батыр.

Дөмбер-дамбыр тычкан халкы узып ятар.

Тагын шул җыр: «Син бармы, – ди, – кайда, Мөсәм?»

Арттан тавыш: «Мин монда, – ди, – исән, исән!»

Мөсәм үзе һаман карый ян-якларын,

Сузмыймы, ди, Мырау аңа тырнакларын.

Кызды Мырау, атылып төште: үтерәм, кисәм!

Тик соң булды – шалт! – тишеккә сызды Мөсәм!

Кая инде – сизеп беткән бөтен тычкан!

Кайсы анда, кайсы монда кереп поскан!

Йә, нишләрбез, әгәр хәзер бер тычкан да

Мыраубайга баш имәскә булса анда?

*

Тефү, тефү!

Тычканга – камыр теш,

Миңа – тимер теш!

Тешем теши – суырттым,

Мич артына ыргыттым.