Мыраубай батыр. Бәрәзә песие Мыраубай батыр маҗаралары / Мыраубай-батыр. Приключения Березинского кота Мыраубай-батыра

Көттермәде озак, менә чыкты тычкан,

Бак явызга – ул ирекле көнгә чыккан:

Марш басып бер әйләнде идән буйлап,

Үз койрыгын сөңге итеп тотып уйнап;

Тыз-быз килеп анда йөрде, монда йөрде,

Аннан кинәт мич башына килеп менде.

Син кара, күр шул әрсезне, явызыңны,

Белсен генә дәрәҗәңнән язуыңны,

Карамый да мич башында Мырау барны,

Карый тәүдә көрәгәдән[12 - Көрәгә – бал әчетүөчен махсус чиләк.

Бер әйләнде, ике шулай ыбыр-чыбыр,

Аннан шунда аккан балны тот та чүмер!

Кара ничек исерүен шул битсезнең:

Р?РєРµ РєТЇР·Рµ туздай СЏРЅР° игелексезнең,

Бөеренә таянган да шикелләнеп,

Мыекларын бөтереп тора, «мин кем» ләнеп!

Анысы җитми, менеп китте көрәгәгә,

Кыйбат алмый үрә басып сөйләргә дә.

Ораторча бер җибәреп кулын селтәп,

Тыңлале син, нәрсә сөйли шушы сөлтәк[13 - Сөлтәк – тиредән теккән курчак, чучело.

«Йә, бармы, – ди, – кайда, кем ул Мырау түрә?

Кичә түрә, бүген сарык – «төррә-төррә»!

Менә миңа тик очрасын Мыравың, – ди, –

Суктым-ектым, умырып аттым умравын, – ди. –

Ник мин күрмим, йә, кайда ул пышык борын?

Мич башында тапмакчымы ышык урын?

Асып куям бер ботыннан тәрәзәгә,

Хур итәм, – ди, – үзен бөтен Бәрәзәгә!

Беләме СѓР» РјРёРЅРµ – РјРёРЅ кем? У?ллә белми?

Мине күрсә, куркуыннан эт тә өрми!.

Тыңлап торды Мырау аның бу гайрәтен,

Шуннан бүлде ораторның сөйләү дәртен.