Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

Missis Mann taajjubda qo�llarini chayqadi, ammo bir nafaslik taradduddan keyin so�radi:

– Unda bolakayga ism-sharifni, umuman, qayoqdan olib qo�yishgan?

Bidl mag�rurona qaddini rostladi-da:

– Buni kaminalari qo�yganlar, – dedi.

– Siz-a, mister Bambl?

– Ha, men, missis Mann. Asrandilarimizga alifbo tartibi bo�yicha ism qo�yamiz. Oxirgisi «S» harfiga kelib to�xtagandi – men uni Suobl deb atadim. Bunisiga kelganda navbat «T» harfiga yetgandi – unga Tvist deb ism qo�ydim.

Keyingisi Unuin, undan keyingisi esa Filipps bo�ladi. Ismlarni alifboning oxirigacha o�ylab qo�yganman, «Z» harfigacha yetganimizdan so�ng, yana boshidan boshlayman.

– Axir, siz tuppa-tuzuk yozuvchi ekansiz-ku, ser! – tasanno o�qidi missis Mann.

U suv qo�shilgan jinni oxirigacha ichib yuborib:

– Oliver ulg�aygani, endilikda bu yerda qola olmasligi sababli kengash uni yana mehnat uyiga qaytarishga qaror berdi. Men uni o�z qo�lim bilan o�sha yoqqa olib ketish uchun keldim.

Qani, tezroq ko�rsata qoling uni.

– Hoziroq olib kelaman uni, – dedi missis Mann xonadan chiqayotib.

Bu orada yuz-qo�llaridagi kir-chirlarning bir yuvinishda ketkizsa bo�ladigan ustki qatlamidan qutulgan Oliverni mehribon homiysi mehmonxonaga boshlab kirdi.

– Oliver, jentlmenga ta’zim qil, – dedi missis Mann.

Oliver nafaqat stulda o�tirgan bidlga, ayni chog�da, stolda yotgan uch qirra qalpoqqa qarab ham ta’zim bajo etdi.

– Men bilan ketasanmi, Oliver? – deya so�radi mister Bambl ulug�vorlik ila.

Oliver, bu yerdan istagan odam bilan jon-jon deb ketaman, deyishga tayyor edi-yu, lekin boshini ko�taruvdiyamki, ko�zlari bidl o�tirgan stulning orqasiga o�tib olgan va aftini darg�azab burishtirib, musht o�qtalayotgan missis Manning nigohiga to�qnash keldi. U bu shamani darhol fahmladi, zotan, badanida bot-bot iz qoldirib turgan mushtum uning xotirasiga chuqur o�rnashib qolgandi.

– Xonim ham men bilan birga boradilarmi? – deb so�radi bechora Oliver.

– Yo�q, u bora olmaydi, – javob qildi mister Bambl. – Lekin vaqti-vaqti bilan seni ko�rgani borib turadi.

Bu bolakayga unchalik tasalli bo�lolmasdi. Bil’aks anchayin g�o�r bo�lishiga qaramay, o�zini go�yoki bu yerni nihoyatda afsus-nadomat-la tashlab ketayotgan qilib ko�rsatishga aql-u farosati yetdi.