Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

Yot, aqlli bola bo�l!

Shu so�zlar bilan keksa xonim Oliverning boshini avaylabgina yana qayta yostiqqa qo�ydi-da, peshonasiga tushgan sochini surarkan, unga shunday bir mehribonlik va ko�ngilchanlik bilan tikildiki, bolakay nimjon qo�li-la xonimning qo�lidan ushlab, beixtiyor o�zining bo�yniga chirmashtirdi.

– O�zingning rahming kelsin, ey Xudoyim! – ko�zlarida yosh miltillab dedi keksa xonim. – Qanday oqko�ngil, qanday yaxshi bola ekan-a! Bordi-yu, mening o�rnimda shuncha paytdan beri boshida onasi o�tirgan bo�lsa-yu, unga hozir mana shunday tikilsa, naq yurakchasi yorilib ketarmidi-ya!

– Balki u hozir meni ko�rib turgandir, – shivirladi Oliver qo�llarini ko�ksida qovushtirib.

– Balki u tepamda o�tirgandir. Nazarimda, nuqul boshimda o�tirganga o�xshab ko�rinaverdi.

– Isitmada shunday ko�ringan senga, jonginam, – dedi keksa xonim muloyimgina.

– Ehtimol, – javob berdi Oliver, – chunki osmon bizdan judayam uzoqda, u yoqda bo�lsa ular juda baxtiyor yashashadi, kasal bolaning tepasiga kelib o�tirishga vaqtlari bormidi, deysiz.

Shundayam mening kasal ekanligimni bilsalar, o�sha yoqdayam achingan bo�lardilar, o�limlari oldidan o�zlariyam qattiq kasal ekanlar-da, axir. Aytmoqchi, men to�g�rimda hech nimani bilolmaydilar baribir, – ozroq sukutdan so�ng qo�shib qo�ydi Oliver. – Meni xafa qilishayotganini ko�rganlaridami, judayam qayg�urgan bo�lardilar, lekin tushimda ko�rganimda doim baxtiyor va mehribon bo�ladilar.

Keksa xonim hech nima demadi; oldin ko�zlarini, keyin esa adyol ustida yotgan ko�zoynagini (go�yo u ko�zlarining ajratib bo�lmaydigan bir qismiday) artdi-da, Oliverga allaqanday odamni muzdek qiladigan ichimlik berdi, so�ngra yuzini silay turib, qimirlamay yotishi zarurligini, yo�qsa, tag�in tobi qochib qolishini uqtirdi.

Oliver qisman bu mehribon keksa xonimning hamma aytganlarini so�zsiz bajarish, qisman esa, rostini aytganda, hozirgi suhbatdan keyin nihoyatda madori qurigani sababli qimir etmay yotardi.

Hademay mudrab ketdi, bir payt to�shagi yoniga keltirib qo�yilgan sham shu’lasidan uyg�onib, qattiq-qattiq chiqqillayotgan kattakon oltin soatni ushlagan ko�yi o�zining tomir urishini tekshirayotgan jentlmenni ko�rdi, u kishi, bola ancha tuzalib qolibdi, dedi.

– Ancha tuzalib qolding-a, shunday emasmi, bo�tam? – dedi o�sha jentlmen.

– Ha, rahmat sizga, – javob berdi Oliver.