Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

Shunday deya keksa xonim kostryulkadagi talaygina qaynatma sho�rvani ilitishga kirishdi, sho�rva shunchalik quyuq va mazali ediki, Oliverning fikricha, bu sho�rvaga o�rinlatib suv qo�shilsa, kam deganda uch yuz ellik qashshoqqa tushlik ovqat o�rnida o�tishi mumkin edi bemalol.

– Sen suratni yoqtirasanmi, bolaginam? – deb so�radi keksa xonim Oliverning o�zi o�tirgan kresloning ro�parasida, devorda osig�liq turgan suratga tikilayotganini payqab.

– Rosti, o�zim ham bilmayman, xonim, – javob berdi Oliver rasmdan ko�zini olmay.

– Suratni juda kam ko�rganman, shuning uchun o�zim ham yaxshi bilmayman. Bu xonimning yuzi judayam chiroyli, muloyim ekan-a!

– Be-e! – dedi keksa xonim. – Suratkashlar xonimlarni hamisha asldagiga qaraganda chiroyliroq qilib chizishadi,bo�lmasa hech kim suratini buyurtirmaydi-da, bolaginam. Surat oladigan mashinani o�ylab chiqargan odam o�sha mashinasi muvaffaqiyat qozonolmasligining fahmiga yetishi kerak edi. Nega deganingda, u borini, ha, qozonda borini cho�michga chiqaradi-qo�yadi, – dedi keksa xonim o�zining o�tkir so�z topganiga chin dildan quvonib.

– Bu… bu qo�lda chizilganmi, xonim? – so�radi Oliver.

– Ha, – dedi keksa xonim bir nafasgina sho�rvadan diqqati chalg�ib, – bu portret.

– Kimniki, xonim? – so�radi Oliver.

– Ochig�i, bilmayman, bolajonim, – ochiqko�ngillik bilan javob qildi keksa xonim. – Menimcha, suratdagi bu xonimni ikkovimiz ham tanimasak kerak.

Chog�imda, surat senga yoqib qolganga o�xshaydi, a?

– Judayam chiroyli ekan, – dedi Oliver.

– Tag�in undan cho�chiyotgan bo�lmagin? – so�radi keksa xonim bolakayning suratga qandaydir bir ixlos, ayni chog�da hadik-la javdirab tikilayotganini ko�rib, bag�oyat taajjublanar ekan.

– Yo�-o�q! – tez javob qaytardi Oliver. – Ko�zlari juda qayg�uli ekan, keyin men o�tirgan joydan nuqul yuzimga tikilayotganga o�xshab ko�rinyapti.

Shundan bo�lsa kerak, yuragim gusura-gusur urib ketyapti, – deb qo�shib qo�ydi Oliver shivirlab, – xuddi bu suratning joni bor, men bilan gaplashgisi kelyapti-yu, lekin gapirolmayotganga o�xshaydi.

– Xudovandi karimning o�zi kechirsin-a! – deya xitob qildi keksa xonim, bir seskanib tusharkan. – Bunaqa deyish yaxshimas-a, qo�zichog�im. Hali zaifsan, innaykeyin, kasaldan keyin asablaring ham hali joyiga tushgani yo�q.