Алвидо, қурол

– Уларни СЃРёР·РіР° бузмай-нетмай, қандай бўлса шундай топширамиз. – РЈ қаддини кўтарди. – Шофёрингиз СЃРёР· билан келишиб олишимни жуда илтимос қилди. – РЈ Гординининг елкасига СѓСЂРёР± Т›СћР№РґРё. Гордини сесканиб тушиб, жилмайди. Р?нглиз италян тилида чала-чулпа сўзлай кетди:

– Бўлди, ҳаммаси жойида.

Бошлиғинг tеnеntе билан келишдик. Сизнинг иккала машинангизни оламиз. Энди ташвиш чекмасанг ҳам бўлади. – У сўзини бўлди. – Сизларни бу ердан олиб кетишнинг ҳам йўлини топиш керак. Ҳозир врачлар билан гаплашаман. Кетаётганда сизларни ҳам олиб кетамиз.

У ярадорлар орасидан оҳиста ўтиб, эшикка томон борди.

Мен эшикка тутилган кўрпа кўтарилганини, ичкаридаги ёруғни, унинг ичкарига кирганини кўрдим.

– У сизни шундоқ қолдирмайди, tеnеntе, – деди Гордини.

– Ўзингиз қалайсиз, Франко?

– Дуруст.

У ёнимга ўтирди. Шу пайт эшикнинг ёпинғичи кўтарилиб, у ердан иккита санитар билан баланд бўйли инглиз чиқишди.

Олдимга келишди.

– Мана америкалик, tеnеntе, – деди у италянчалаб.

– Мен кутиб туришим мумкин, – дедим мен. – Бу ерда мендан кўра оғирроқ ярадорлар бор. Аҳволим унчалик ёмонмас.

– Бўлди, бўлди, – деди у, – ўзингизни қаҳрамон қилиб кўрсатмай қўя қолинг.

– Кейин италянчалаб деди: – Секин кўтаринглар, айниқса оёғини. Қаттиқ оғрияпти. Бу президент Вильсоннинг қонуний ўғли.

Улар мени кўтаришиб, пункт ичига олиб киришди. Ҳамма столларда жарроҳлар ишламоқда эди.