Уч бақалоқ

Ikki izvoshchi yerga tushishdi-da, yelkapo�shi besh qavat uzun chakmonlarining etaklariga chalishib, gulfurush qizlar oldiga kelishdi.

«Mana bu qoyilmaqom qamchi ekan! Qamchimisan-qamchi!» – deb o�yladi bola, izvoshchi qo�lida o�ynatib turgan qamchiga ko�z tashlarkan. Bola ham xuddi shunaqa qamchini orzu qilardi-yu, lekin ko�p sabablarga ko�ra bunga erisholmas edi.

– Boya nima deding? – deb so�radi izvoshchi do�rillagan ovoz bilan. – Dorboz Tibul ozodlikda dedingmi?

– Shunaqa deyishyapti.

Men portga borgan edim…

– Gvardiyachilar uni o�ldirishmagan degin? – so�radi ikkinchi izvoshchi ham do�rillagan ovoz bilan.

– Yo�q, otaxon… Hoy, go�zal qiz, menga bitta gulingdan ber!

– Shoshma, tentak. Sen, yaxshisi, bo�lgan voqeani bir boshdan gapirib ber…

– Xullas, bunday… Oldiniga hamma uni o�ldiga chiqarib qo�ygan edi. Keyin uni o�lganlar orasidan qidirib topisha olmabdi.

– Ehtimol, uni kanalga tashlab yuborishgandir? – deb so�radi izvoshchi.

Bir gado kelib gapga aralashdi.

– Kimni kanalga tashlashibdi? – so�radi u. – Dorboz Tibul mushuk bola emas. Cho�ktirib bo�psan uni. Dorboz Tibul tirik. U qochib qutulib qoldi!

– Gaping yolg�on, naynov! – dedi izvoshchi.

– Dorboz Tibul tirik! – deya mag�rur qichqirishdi gulfurush qizlar.

Bola bitta atirgulni o�marib, ura qochib qoldi. Ho�l gul bargidagi suv tomchilari doktorning yuziga sachradi. Doktor xuddi ko�z yosh singari achchiq suv tomchilarini yuzidan artdi va gadoning gapini eshitish uchun to�daga yaqinroq bordi.

Shu mahal yuz bergan bir voqea suhbatning beliga tepdi. Ko�chada g�ayrioddiy bir namoyish paydo bo�ldi. Oldinda mash’ala ushlagan ikki nafar otliq kelardi. Mash’alalar xuddi olovli soqoldek hilpirardi. Ular orqasidan gerbli qora kareta ohista borardi.

Kareta ketidan esa duradgorlar kelardi. Ular yuz kishi edi.

Ular yenglarini shimarib olib bo�yinlariga fartuk taqib ishga shay bo�lib borardilar, qo�ltiqlariga arra, randa, qutilar qistirib olgan edilar.

Bu izdixomning ikki yonida, otliq gvardiyachilar turnaqator tizilib kelayotgan edi. Ular chopishni xohlab o�ynoqlayotgan otlarning jilovidan tortib borardilar.

– Bu nima o�zi? – deya bezovta bo�la boshladi ko�cha-ko�ydagi odamlar.

Gerbli qora karetada Uch Baqaloq Kengashining a’zosi o�tirardi. Gulfurush qizlar qo�rqib ketishdi.